Með taugarnar þandar...

Fluttur

2006-06-27T22:39:00.000Z

Ég er búinn að flytja bloggið mitt. Blogger var ekki alveg að gera það þannig að ég ákvað að feta nýjar brautir og hef opnað blogg hjá WordPress.

Nýja slóðin er drumatix.wordpress.com

Nokkrar góðar myndir úr ljósmyndakeppni

2006-06-25T18:03:00.000Z

Landssíminn viss í sinni sök

2006-05-12T09:35:00.000Z

Fyrir nokkru síðan sendi ég eftirfarandi bréf á Landssímann.

„Góðan dag.
Ég er tengdur hjá Internetþjónustu Símans og er ekki ánægður með þá þjónustu sem ég kaupi. Fyrir 3.990,- á mánuði fæ ég hjá ykkur 1 Mb tengingu og 1GB í niðurhal. Fyrir skömmu hringdi fólk á vegum Hive í mig og bauð mér tengingu við þau fyrir sama pening, nema þá fengi í 4GB í niðurhal og 8 Mb tengingu. Fyrir utan það myndi ég greiða 1,99 fyrir hvert MB umfram 4 GB en hjá ykkur greiði ég 2,50 fyrir hvert MB umfram 1 GB.
Ég afþakkaði þetta á sínum tíma, aðallega vegna þess að ég nenni ekki að skipta um netfang. Ég hef skipt áður um internetþjónustu og þá tók við leiðindavesen við netfangaskipti og ég hreinlega nenni því varla aftur. En undanfarið hef ég spurt sjálfan mig hvort það sé kannski þess virði. Ef ég hefði skipt í síðasta mánuði væri ég búinn að spara mér rúmar 3.000 krónur sem ég þarf nú að greiða ykkur fyrir umframgagnamagn. Þess vegna hef ég nú verið að skoða aðra möguleika og niðurstöðurnar hafa satt að segja komið mér á óvart. Fyrir utan Vodafone virðast nær allar Internetþjónustur vera betri kostur en þið. Ýmist hvað varðar verð á umframgagnamagni eða mánaðarverð almennt.
Þá get ég ekki annað en spurt: Hvernig stendur á því að fyrirtæki sem kallar sig framsækið er ekki komið lengra á veg í verðlangningu og virðist vera að tapa því stríði fyrir t.d. 6 starfsmanna internetveitu á Ísafirði?
Og stóra spurningin sem ég furða mig á að allir hafi ekki spurt sig: Hvað er það sem réttlætir áframhaldandi viðskipti mín við ykkur? Hvers vegna eruð þið betri kostur en t.d. Snerpa, Netsamskipti, BTnet, HIVE eða næstum hver sem er?

Kveðja,
Styrmir B.“

Það stóð auðvitað ekki á svarinu frá Landssímanum. Þau skrifuðu bréf sem byrjaði svona:

„Sæll Styrmir.
Við erum að bjóða upp á ýmsar leiðir til okkar viðskiptavina.“

Svo fylgdi löng romsa sem var afrituð beint af sparileiðasíðunni þeirra og átti ekkert skylt við erindi mitt, ef frá er talin Internetsparileiðin þeirra, sem er akkúrat það sem ég er að nota og er ósáttur með.
En í lok bréfsins kom gullmolinn:

„Við höfum ekki verið að lækka okkar verð í samræmi við önnur verð hjá öðrum fyrirtækjum því að við teljum okkur vera með betri þjónustu eins og t.d. við erum með opið allan sólarhringinn og faglært fólk sem hjálpar viðskiptavinum ef eitthvað er og einnig erum við með stöðugri tengingar á Adsl línum okkar.
Við bjóðum okkar viðskiptavinum upp á að fá sjónvarp um Adsl á línuna og það er ekkert stofngjald á því og þú færð einn mánuð af erlendum rásum frítt með og ávalt er opið fyrir video leiguna þó svo að það sé engin áskrift á lyklinum.
Endilega hafðu samband aftur ef þig vantar fleiri upplýsingar um okkar þjónustu og verð.“

Það væri nú gaman að heyra frá viðskiptavinum og jafnvel starfsfólki annarra internetveitna, hvort þetta sé raunin. Er Landssíminn það mikið betri en allir aðrir að þeir geta í krafti þess rukkað meira? Eða er Landssíminn kannski bara að rukka meira vegna þess einfaldlega að þeir komast upp með það?

-----
Viðbót:
Í tilefni af því sem einn sagði í kommentakerfinu um lélega svörun í þjónustuverum ákvað ég til gamans að hringja í stóru fyrirtækin og athuga hve langan tíma það tæki mig að fá samband við mennska rödd en ekki maskínu. Á eftir þeim stóru prófaði ég Snerpu, svona til að fá samanburð, og þetta eru niðurstöðurnar:
Landssíminn: 3:46
OgVodafone: 3:55
Snerpa: 0:04

Fermingarlágkúrunni lokið

2006-05-10T01:02:00.000Z

Jæja, þá er fermingartímabilinu loks lokið. Það held ég að minnsta kosti, því ég hef ekki orðið var við neinar fermingar nýlega. Ég er alltaf svolítið feginn þegar þetta er allt afstaðið. Ég er kannski að eldast og fyllast einhverju eilífðarhnussi út í samfélagið, en með hverju árinu finnst mér þetta verða meiri lágkúra. Nú er ég að tala um það hvernig við kaupum lítil börn inn í trúfélög og þá aðallega þjóðkirkjuna.
Hvert sem maður lítur sér maður börnin lofa guð sinn og vitna í Biblíuna til að sannfæra sig, prestinn og alla í kring um að þau hafi sannarlega séð ljósið en séu ekki bara í þessu gjafanna vegna. Sum börnin játa það reyndar og ég verð að gefa þeim plús fyrir það. Hvernig getur maður áfellst barn fyrir að taka svo auðvelda ákvörðun sem fermingin er gegn tugþúsunda eða jafnvel hundruða þúsunda króna greiðslu? Já,
ferming er auðveld ákvörðun. Ég fermdist og ekki er ég annar maður fyrir vikið. Ég tók við mínu mútufé, sagði já við altarið, át mína oblátu og hef aldrei sést í kirkju síðan. Þ.e. ef frá eru talin þessi skipti sem maður verður að mæta, svo sem í giftingar, jarðarfarir og skírnir, en það er bara formsatriði. Þá lít ég á kirkjuna eins og hvern annan veislusal og presturinn er veislustjórinn.
Best að árétta það áður en lengra er haldið að ég er ekki að áfellast fermingarbörnin , heldur samfélagið allt. Þegar ég fermdist var ég barn og lít ekki heiminn sömu augum þá og nú.

Stöldrum aðeins við þessa hugsun. Það er deginum ljósara að fjórtán ára barn hefur allt aðra sýn á veröldina en manneskja sem er til dæmis, tja, átján ára. Átján ára fólk er kannski ekki svo fullorðið, en þó orðið sjálfráða og ætti því að vera treystandi fyrir ákvörðunum sem varða líf þeirra. Nema auðvitað ef þau vilja drekka, en það er nú annað mál. Hvers vegna er fermingaraldurinn ekki hækkaður upp í 18 ár? Svarið er einfalt. Vegna þess að þá myndi fermingum snarfækka, segja einhverjir. Kannski. En erum við minna gráðug átján ára en við erum fjórtán ára? Það hugsa ég ekki. Ef mér væri í dag boðin kvartmilljón (sem sum fermingarbörn fá í samanlögðum gjöfum) fyrir að fermast myndi ég gera það án þess að hugsa mig um. Ég myndi skrá mig aftur í þjóðkirkjuna, þiggja blessun, þiggja peninga og skella mér svo til Arúba með familíuna. Skrá mig svo bara aftur úr þjóðkirkjunni þegar ég kem heim og málið er dautt. Ég skal fermast á hverju ári ef ég fæ alltaf gjafirnar.

Hvers vegna gerum við þetta? Hvers vegna þurfum við að kaupa börnin okkar til að játa trú? Trú sem við búum ekki einu sinni sjálf yfir. Íslendingar eru kristin þjóð að nafninu til en við vitum sem er að kirkjugestir á venjulegum sunnudegi gætu ekki einusinni skipað lið í fótboltaleik ef veðrið væri gott. Vítaspyrnukeppni í besta falli. Við kaupum börnin í þetta vegna þess að það er eina leiðin. Ekki er trúarvakningunni fyrir að fara á heimilunum í landinu, þó auðvitað sé það hjá einvherjum, en það er undantekning frekar en venja. Börnin fermast ekki til að staðfesta trúna sem þau eiga að vera alin upp í ef foreldrarnir halda það loforð sem þeir gefa við skírn. Þau fermast til að fá peninga. Til að tilbiðja guð sinn, Mammon. Mammonstrú er það sem við höldum að börnunum okkar með því að halda áfram þessari fermingarsvívirðu. Við kennum þeim að morgni fullorðinsáranna að það sé allt í lagi að taka ákvörðun, sem skv. kirkjunni er ein sú mikilvægasta sem þú tekur á ævinni, svo lengi sem peningarnir séu nógu miklir. Skv. viðtekinni venju er í lagi að ljúga að prestinum, sjálfum sér og öllum í kring. Að ljúga í kirkjunni upp í opið geðið á Guði, vegna þess að maður fær svo fjandi vel borgað fyrir það.

Börnin fermast ekki vegna þess að þau vilja það, heldur því allir hinir eru að gera það. Ef eitt barn fermist ekki verður það öreigi meðal jafnaldra sinna. Borgaralegar fermingar eru örvæntingarfullar tilraunir trúleysingja og meðvitaðra borgara til að sporna gegn þessum magninkaupum kirkjunnar á börnum í söfnuðinn. Engin trú í spilinu. Bara kynfræðsla, eineltisumræða, popp og vídjógláp og svo fullt af peningum. Þetta á að vera valkostur fyrir sjálfstætt þenkjandi börnin, en er samt eitthvað svo hálfvitalegt. Þrátt fyrir borgaralegar fermingar tekur sama geðveikin við. Meira að segja Ásatrúarfélagið er farið að bjóða upp á einhverskonar innvígslu svo þeirra börn fari nú ekki að játa trú á Jesú fyrir peninga, ef þeim skyldi ekki lítast nógu vel á borgaralegu ferminguna. Við virðumst vera að gefast upp fyrir Mammonsboðskapi samfélagsins og kirkjunnar. Já, kirkjunnar. Ef þeir vildu fá til sín meðlimi á réttum forsendum væru kirkjunnar menn með háværar fordæmingar í garð gjafaflóðsins og myndu einnig hækka fermingaraldurinn í eitthvað gáfulegra en fjórtán ár.

Lágkúran náði hámarki fyrir mér þegar ég heyrði af fermingarboðskorti sem barst í hús á liðinni vertíð. Þar var tekið fram 7.500 króna lágmark á gjöf. Þetta réttlættu foreldrarnir á þann hátt að þetta væri matarveisla og þau þyrftu að borga 3.000 krónur á kjaft í mat. Ég gæti gubbað yfir svona liði! Haldið þá ódýrari veislu og verið ekki svona ógeðsleg. Þetta er dónalegt, frekt, svívirðilegt og lágkúrulegt. Ofurhátt lágmark á gjöf fyrir barnið kemur ekki upp á móti veislukostnaði foreldranna, ekki nema barnið sé sjálft að borga fyrir veisluna en það tel ég ólíklegt. Ég hefði aldrei mætt í þessa veislu.

Ég gef alltaf bók að gjöf og í þeim fermingum og afmælisveislum hef ég gefið ódýrar og góðar bækur. Því góð bók verður ekki metin til fjár.

Ekki heldur trú.

__________________
Pistill þessi er ádeila á samfélagið og kirkjuna, en ekki börn, foreldra þeirra og síst af öllu foreldra mína. Ég fermdist fyrir peninga en ekki trú. Ég fermdist líka vegna þess að allir hinir voru að gera það. Vegna þess að þannig virkaði þetta bara og gerir enn.

Töfrandi tónleikar

2006-04-28T20:57:00.000Z

Í gær fór ég á tónleikana Manstu gamla daga? með Sinfóníuhljómsveit Íslands ásamt Ragnheiði Gröndal og Eivøru Pálsdóttur. Þegar ég kom á tónleikana sá ég mér til mikillar gleði að kynnir var Ragnheiður Ásta Pétursdóttir, útvarpsþula til margra ára. Hún er konan sem ásamt Sigvalda Júlíussyni hefur óskað mér og öðrum landsmönnum gleðilegra jóla svo lengi sem ég man. Hún er einnig ekkja Jóna Múla Árnasonar og fjölkunnug um gömlu tímana og tónlistarmennina og því var hrein unun að hlusta á hana kynna lögin og höfundana. Í hvert skipti sem lag endaði beið ég spenntur eftir því að Ragnheiður Ásta hefði upp raust sína. Röddin hennar finnst mér eins og mjúkur koddi eftir erfiðan dag. Eins og heitt súkkulaði á köldum degi.
Ég veit eiginlega ekki hvar ég á að byrja eða hvernig ég get farið að því að koma öllu frá mér sem mig langar að segja um þessa tónleika. Þeir voru alveg hreint dásamlegir. Ragnheiður Gröndal var sykursæt og flauelsmjúk eins og hennar er von og vísa og Eivør, sem ég hef ekki séð áður á tónleikum, söng af þvílíkum krafti og innlifun að á köflum stóð ég sjálfan mig að því að halda niðri í mér andanum meðan hún söng, svo agndofa var ég og einbeittur. Þó Eivør hafi kallað fram í mér gæsahúðina var Ragnheiður engu síðri og saman voru þeir eins og draumur.

Útsetningarnar voru líka rosalegar. Ef ég gengi með hatt tæki ég ofan fyrir Hrafnkeli Orra Egilssyni fyrir frammistöðu hans við útsetningarnar. Ég vissi ekki á hverju ég ætti von, en vá... þessu hefði mig ekki órað fyrir.

Ef þessir tónleikar verða einhverntímann sýndir í sjónvarpinu mun ég prívat og persónulega rassskella hvern þann sem ekki tekur kvöldið frá til að fylgjast með því.

Meira um prestamálin

2006-04-24T13:44:00.000Z

Eins og flestir íbúar Reykjanesbæjar hef ég fylgst með þeim styr sem staðið hefur um skipun í embætti sóknarprests í Keflavíkurkirkju. Skipað hefur verið í embættið og málinu ætti þar með að vera lokið, en stuðningsmenn séra Sigfúsar halda áfram að ausa biturð sinni í allar áttir, nú síðast með ásakandi skrifum um bréf verkefnastjóra upplýsingamála þjóðkirkjunnar, þar sem hún gerir athugasemdir við rangar fullyrðingar ritstjóra. Skrif talsmanna hópsins finnst mér bera vott um sparðatíning og barnaskap og svona skrif væru ekki svara verð, nema ef þá helst til að leiðrétta þá sem mynda sér skoðanir út frá svona áróðursskrifum.
Ég birti hér valda hluta úr bréfi stuðningsmanna og mínar athugasemdir við þá.

„Verkefnisstjórinn gerir mjög lítið úr öllum þeim fjölda, sem skrifaði undir yfirlýsingu um að séra Sigfús yrði sóknarprestur. Síðan leitar hún logandi ljósi að smá hnökrum sem finna má að undirskriftarlistanum...“
Hvergi er sjáanleg minnsta tilraun til að gera lítið úr þeim fjölda sem skrifaði á listann, en það sem hún gerir hins vegar - og réttilega - er að benda á hnökra á listanum. M.a. þá að ekki var óskað eftir kennitölum þeirra sem á listann skrifuðu, auk þess sem heimilisföng undirritaðra voru oft utan sóknarinnar.

„Það er fundið að því að fáeinir sem skrifuðu undir listann hefðu haft heimilisfang í annarri kirkjusókn. En margir þeirra hafa einmitt notið starfa séra Sigfúsar auk þess sem hópurinn tekur ekki að sér að ritskoða listann ef frá er talið að hvert nafn á listanum er aðeins talið einu sinni.“
Þrátt fyrir að stuðningshópurinn leyfi öllum nöfnum að vera á listanum en taki bara út tvítekningar og platnöfn fullyrða Víkurfréttir, bæði í fréttum og ritstjórnarpistli að hér sé um að ræða ákveðið hátt hlutfall sóknarbarna í Keflavíkursókn. Auðvitað gerir maður athugasemd við slík vinnubrögð. Skrif verkefnisstjórans voru aðallega athugasemdir við ritstjórnarpistil Víkurfrétta, ekki árás á vinnubrögð stuðningshópsins, þó margt megi við þau athuga.
Frá mínum bæjardyrum séð eru vinnubrögð Víkurfrétta þegar snýr að þessu tiltekna atriði annað af tvennu: Slæleg blaðamennska eða áróðursstarfsemi.

„Við viljum benda Biskupsstofu á eftirfarandi atriði varðandi undirskriftarlista: [Atriði sem ekki er svarað eru tekin út]
- Óheimilt er að safna kennitölum á netinu.
- Stuðningshópurinn keypti engar auglýsingar til að auglýsa undirskriftalistann. ...“
Ég vil benda stuðningshópnum og öllum þeim er þetta lesa á eftirfarandi atriði:
-Heimilt er að safna kennitölum á netinu, þjóni það málefnalegum tilgangi. Ég bar þetta undir lögfræðing persónuverndar og hann sá ekki annað en að það ætti að vera í lagi.
- Það er rétt að stuðningshópurinn keypti engar auglýsingar, enda sá stærsti fjölmiðill á suðurnesjum þeim fyrir ókeypis auglýsingum, og það í engu smá magni. Ekki var nóg með að birtur var auglýsingaborði á forsíðu Víkurfréttavefsins, heldur birti blaðið 5 fréttir um undirskriftalistann á þeim fjórum sólarhringum sem hann var uppi og í 4 af fréttunum var vísun í listann ásamt yfirlýsingunni sem listanum fylgdi. Auk þess hefur verið sterkur áróðursfnykur af öllum skrifum blaðsins. M.a. birtist á vef Víkurfrétta frétt um það hverjir meðlimir sóknarnefndar væru, að því er virtist skrifuð í þeim eina tilgangi að valda meðlimum nefndarinnar ónæði. Þessi frétt er því miður horfin af vef blaðsins, enda hafa þeir væntanlega fundið fnykinn sjálfir, komnir svona langt yfir strikið.
Hægt er að halda því fram að svona mikil umfjöllun um málið hafi verið réttlætanleg. Ég get samþykkt að mikil umfjöllun um stórvægileg mál er fullkomlega eðlileg, en hægt er að skoða málin frá fleiri en einu sjónarhorni og á fleiri en einn máta. Ekki bara með endurteknum textaafritum af síðu stuðningsmanna og uppfærðum fjölda.

„Á fjórum sólarhringum söfnuðust um 4431 undirskrift til stuðnings séra Sigfúsi eða rúmlega 75% sóknarbarna. Þrátt fyrir að mikill meirihluti sóknarbarna séu einhuga um hvern þau vilja velja, var það ekki nægilegur fjöldi til að hafa áhrif á niðurstöðuna.“
Þetta er hreinlega ekki rétt. Í Keflavíkursókn voru 7980 sóknarbörn 1. desember árið 2004. Þar af voru 5491 þeirra gjaldandi (16 ára og eldri) og það er fjöldinn sem stuðningshópurinn miðar við. Í ljósi þess að engin aldurstakmörk voru á undirskrifalistanum er réttara að miða við heildarfjölda og þá er hlutfallið 55%. Og þar sem þeir sem rituðu nafn sitt (eða annarra - í þökk eða óþökk) þurftu ekki að vera sóknarbörn getum við ekki annað en efast - jafnvel um þessa nýju útreikninga.

Þar höfum við það. Ég hef haft uppi ákveðnar samsæriskenningar um val sóknarprestsins, hvort sem þær eru réttar eða rangar, en það verður bara að koma í ljós. Prestsfrúin neitar því staðfastlega að hún komi til greina í starf sýslumannsins okkar og auðvitað verðum við að trúa manneskju í stöðu eins og hennar. Hún hefur það semsagt gott á Ísafirði og hefur ekki enn sagt starfi sínu lausu. Kannski munu leiðir þeirra skilja með haustinu?

Séra og séra

2006-04-10T16:26:00.000Z

Það er talsvert rifist hér í bæ þessa dagana um réttmæti þess að valnefnd Keflavíkurprestakalls mælti ekki með sr. Sigfúsi B. Ingvasyni í embætti sóknarprests eftir 13 ára starf sem aðstoðarsóknarprestur. Bæklingum er dreift í hús og auglýst í fréttamiðlum þar sem fólk er beðið að skrifa undir mótmæli á netinu. Það eru auðvitað nokkrar hliðar á öllum málum. Ég held að stærsti áhrifavaldurinn sé pólitík. Sr. Skúli Sigurður Ólafsson, sem valnefndin mælir með, er sonur herra Ólafs Skúlasonar, fv. biskups íslands. Sr. Skúla vantar sárlega vinnu þar sem hann missir brátt þá stöðu sem hann gegnir nú á Ísafirði í afleysingum fyrir sr. Magnús Erlingsson.
Málið er samt ekki svona einfalt. Þannig vill til að Jón Eysteinsson, sýslumaður í Keflavík, lætur af störfum vegna aldurs í janúar nk. Eins heppilegt og það er, þá er kona sr. Skúla sýslumaður á Ísafirði og með því að flytja þau hjón hingað er búið að leysa bæði presta- og sýslumannsþörfina hér í bæ. Gefur auga leið.

Hötum hatarana.

2006-04-06T12:57:00.000Z

Eflaust muna einhverjir pósti sem hefur ferðast um internetið síðan 2004 og sýnir lítinn dreng mgð handlegginn við bíldekk. Þetta var myndasyrpa sem var ýmist send sem einstaka myndir, myndband eða PowerPointskjal og skv. upplýsingum sem fylgdu var verið að refsa drengnum fyrir að stela brauðhleif. Sjáið þetta hér.
Fyrir það fyrsta var nokkuð ljóst að ekki var allt með felldu þar sem upprúllað teppi studdi við hönd drengsins. Ef ég væri að fara að refsa einhverjum með því að keyra yfir höndina á viðkomandi myndi ég ekki setja teppi undir höndina svo hann rispaði sig ekki á malbikinu. Svo hefur eigandi síðunnar sem sýndi þessar myndir upphaflega sagt að þetta hafi ekkert með refsingu að gera, heldur hafi þetta verið götuatriði þar sem fólk var að reyna að verða sér úti um peninga.
Textinn sem sést í upphafi myndbandsins er svo fordómafullur að ég gæti gubbað. Og ég gæti líka gubbað af gremju vegna alls fólksins sem trúir þessu og hatar jafnvel heilan trúarhóp út af svona lygi.

----------

Spáum aðeins í nokkrum hlutum:

Þegar gyðingur safnar skeggi er það í samræmi við trú hans
...en þegar múslimi gerir það er hann öfgamaður og hryðjuverkamaður.

Þegar nunna hylur sig frá toppi til táar er það til að helga sig guði sínum
...en þegar múslimakona gerir það er það vegna þess að hún er kúguð.

Þegar vestræn kona er heimavinnandi er hún virt vegna þeirra fórna sem hún færir fyrir fjölskylduna og heimilið
...en þegar múslimakona gerir það, þá þarf að frelsa hana.

Hvaða stelpa sem er getur farið í skóla íklædd því sem hún vill því það er hennar réttur og frelsi
...en þegar múslimastúlka er í Hijab er henni meinuð innganga.

Þegar barn helgar sig viðfangsefni hefur hann von um bjarta framtíð
...en þegar hann/hún helgar sig Íslam, þá er hann/hún vonlaus.

Þegar Kristin manneskja eða Gyðingur drepur einhvern er hvergi minnst á trú, en ef múslimi er ákærður fyrir glæp er það Íslam sem fer fyrir rétt.

Þegar vandi steðjar að þiggjum við allar lausnir. En ef lausnin liggur í Íslam, neitum við að líta á hana.

Þegar einhver ekur góðum bíl á slæman hátt kennir enginn bílnum um
...en þegar múslimi gerir mistök eða gerir öðrum illt, þá segir fólk að Íslam sé ástæðan.

Án þess að skoða og kynna sér Íslam trúir fólk bara því sem blöðin segja.

_______________________________________
Og nú nokkrar misgagnlegar staðreyndir:

Jörðin er eina plánetan sem ekki heitir eftir heiðnum guði.
Fyrsta varan til að bera strikamerki var Wrigley's tyggjó.
Það er ekki hægt að brjóta blað saman oftar en sjö sinnum.
Vænghaf Boeing 747 þotu er lengra en fyrsta flug Wright bræðra.
Epli eru mun betri en koffín til að vekja þig í morgunsárið.

Fyrirtak!

2006-03-15T18:27:00.000Z

Meira um einnota fótboltabraggann

2006-03-15T14:33:00.000Z

Árið 1996 setti íþróttahreyfingin í Keflavík fram ósk um framkvæmdaröð. Þar var upphitaður gerfigrasvöllur efstur á lista, síðan 25 metra innisundlaug og að lokum nýr salur við íþróttamiðstöðina, ekki síst til afnota fyrir fimleikafólkið. Síðar kom formleg ósk frá keflavík, Íþrótta- og ungmennafélagi um félagsmiðstöð í tengslum við fyrirhugaða innisundlaug. Í Njarðvík voru uppi óskir um félagsaðstöðu í nýbyggingu íþróttahússins og stækkun vallarhúss auk áframhaldandi uppbyggingu íþróttavalla.
Svona til að gefa hugmyndir um kostnaðinn við slíkar framkvæmdir má nefna að FH kom sér upp gerfigrasvelli fyrir 35 milljónir. Sá var reyndar óupphitaður en upphitunin þyrfti ekki að vera vandamál hér heima ef völlurinn yrði á gamla malarvellinum og hitaður upp með affallsvatni úr sundlauginni sem annars rennur út í sjó. Skv. grein frá árinu 1998 sem ég fann á VF-vefnum og er því miður ekki merkt höfundi var áætlaður byggingarkostnaður (skv. höfundi) vegna byggingar innisundlaugar og félagsaðstöðu 120-130 milljónir og jafnframt áætlað að nýr salur við íþróttamiðstöðina (C-salur) myndi kosta um 40 milljónir. Félagsaðstaða í Njarðvík og viðbótarframkvæmdir við íþróttamannvirki og vallarhús voru áætluð kosta um 50 milljónir.
Samanlagður kostnaður allra ofangreindra framkvæmda er um 250 milljónir króna. Hvergi var minnst á þörfina fyrir fjölnota íþróttahús en samt var árið 1998 farið að huga að byggingu slíks húss meðan allt hitt var látið sitja á hakanum.

Einhverjir muna eflaust eftir öllum látunum sem voru í kringum húsið og samningagerðina en ég ætla að rekja það hér í grófum dráttum:

Í upphafi var send út útboðslýsing vegna byggingar fjölnota íþróttahúss. Tvö tilboð bárust sem hljóðuðu upp á um 470 milljónir króna. Þessum tilboðum var báðum hafnað og tekið til við að skoða frávikstilboð frá Verkafli upp á 370 milljónir. Hver voru frávikin? Jú, allur fjölnota búnaður var tekinn úr húsinu, minna lagt í húsið sjálft og lóðafrágangur í lágmarki. Bænum stóð til boða að kaupa húsið á þessu verði. Flestum þætti heimskulegt að taka svona tilboði ef hugsað er til þeirra fyrirheita sem lagt var upp með, en bærinn gerði það nú samt og bætti um betur. Í stað þess að kaupa húsið (sem nú var eingöngu yfirbyggður fótboltavöllur) á 370 milljónir ákvað meirihluti bæjarstjórnar að leigja það til 35 ára fyrir 945 milljónir (2.250.000 á mánuði) auk verðbóta á tímabilinu og eiga ekkert í húsinu að loknum leigutíma.

Hver var ástæðan, spyr einhver. Hún var sú að skuldastaða bæjarsjóðs var fremur bág á þessum tíma og með því að beita pennanum svona kæmi framkvæmdin ekki beint inn á hana þar sem um leigu væri að ræða. Meirihluta bæjarstjórnar virtist sama um þá augljósu staðreynd að þetta væri bænum dýrara þegar upp er staðið.

Fyrir þessa peninga hefði verið hægt að uppfylla allar óskir íþróttafélaganna - fjórum sinnum. Nú er verið að byggja hina langþráðu innisundlaug og þegar leigubrellunni hefur verið beitt á þá framkvæmd kostar hún engar 120-130 milljónir eins og gert var ráð fyrir hér að ofan, heldur 641 milljón.

Það væri slæmt fyrir blóðþrýstinginn í mér að halda áfram að skrifa en næst þegar ég sest við lyklaborðið ætla ég að vitna í nokkrar af uppáhaldsklausunum mínum í samningnum sem gerður var vegna „fjölnota“ íþróttahússins. Þær eru margar góðar, eins og t.d. þessi:
„6.1 Leigutaki greiðir allan kostnað af rekstri og nauðsynlegu viðhaldi hins leigða, þar með talið allt viðhald íþróttahússins, búnaðar og lóðar, allar tryggingar, fasteigna- og lóðargjöld, hvort sem leigusala eða leigutaka er gert að greiða slík gjöld af opinberum aðilum.“

---

Mér finnst stundum gaman að bera saman í huganum stjórnmálalegar ákvarðanir og ákvarðanir sem maður tekur í daglegu lífi. Í þessu tilfelli dettur mér í hug maður sem fer í raftækjaverslun í þeim tilgangi að kaupa sér heimabíó sem á að nýtast heimilinu við tónlistarhlustun, sjónvarpsáhorf, karókíkvöld og hvaðeina. Hann hafði séð auglýsingu í blaði þar sem slíkt tækniundur var auglýst fyrir litlar 60.000 krónur. Eftir samningaviðræður við sölumann yfirgefur maðurinn verslunina með segulbandstæki sem kostaði 240.000. Ef maðurinn væri vinur minn myndi ég slá hann leiftursnöggt í höfuðið og kalla hann heimskingja í besta falli. En ef hann hefði keypt tækið fyrir mína peninga... Tja, þá ætti hann ekki von á góðu.

Orð eru til alls fyrst

2006-03-11T15:54:00.000Z

Ég var í sjoppu áðan og rakst þar á nýja vöru. Egils Orka er komin í nýjar umbúðir: 250 ml álflösku. Útlitið er nokkuð töff og ferskt þó drykkurinn sé líklega sá sami. Gömlu 500 ml flöskurnar kostuðu 180 krónur í þessari sjoppu en sá nýji kostar litlar 170 krónur. Já, vei. Magnið er minnkað um helming en verðið um skitnar 10 krónur.
Ég sé alveg fyrir mér hugmyndateymisfundinn þar sem þetta kom upp:
„Hei, ég er með geggjaða hugmynd! Hvað segið þið um að minnka magnið í Orku-flöskunum en lækka verðið varla neitt?“
„Nei, nú bullaru. Hvernig dettur þér í hug að það sé hægt? Fólk myndi gera athugasemdir.“
„Þess vegna markaðssetjum við drykkinn í nýjum og meira töff umbúðum. Fólk kokgleypir það alveg.“
„Já, auðvitað! Snillingur ertu!“
„Nei, ég er ekki snillingur. Það er fólkið sem er fífl.“

Og það er nú bara þannig. Við erum bölvuð fífl og virðumst njóta þess gríðarlega að vera þráfaldlega svívirt á allan máta. Við erum á móti hátæknisjúkrahúsi en það er samt byggt. Við erum hundfúl yfir bensínverði en gerum ekkert í því. Þingmenn hækka launin sín og sukka með peninga þjóðarinnar á allan hugsanlegan máta og við grenjum yfir því í viku í mesta lagi og förum svo að hugsa um næsta töff hlut til að kaupa og monta okkur yfir við vini okkar. Okkar „farsælasti stjórnmálamaður“, Davíð Oddsson makaði krókinn svo um munaði rétt áður en hann hætti og tók með sér fullt af fríðindum. Við vældum yfir því í smá stund og nú virðist öllum vera sama.
Almannatryggingakerfið okkar er hreinlega ógeðslegt á allan máta, bæði flókið, spillt og ósanngjarnt og við gerum ekkert í því. Viðbjóðslegast finnst mér hvernig við látum það viðgangast að níðst sé á eldri borgurum landsins. Við VITUM að aðeins helmingur þess penings sem við greiðum á hverju ári í Framkvæmdasjóð aldraðra er notaður í framkvæmdir fyrir aldraða eins og ætlunin var upphaflega. Hinn helmingurinn fer í rekstur elliheimila sem ætti með réttu að vera tekinn af allt öðrum peningabrunni. Við VITUM að úti um allt land lifir gamalt fólk við skammarlegar aðstæður þar sem það er neytt til að deila agnarsmáum herbergjum með ókunnugum og jafnvel eru hjón aðskilin vegna mismunandi heilsufars. Þetta gera ráðamenn þjóðarinnar við gamla fólkið sem ætti að fá að eyða síðustu árum ævinnar við kjöraðstæður og njóta allrar virðingar af okkar hálfu.

Við vitum svo margt og gerum samt ekki rassgat.

Ég verð fokreiður þegar ég skrifa um þetta. Aðallega vegna þess að svona ástandi mætti breyta ef við værum ekki svona bölvaðir aumingjar. Ef við værum ekki sífellt að kjósa yfir okkur sömu fíflin sem við leyfum svo að valta yfir okkur eins og þeim sýnist. Hvar er baráttuviljinn og réttlætiskenndin? Hvar er gúttóslagurinn þegar hans er þarfnast?
En svo er ég engu betri en allir hinir. Rövla bara og geri ekkert í málunum.

Byltingin byrjar með vakningu. Við þurfum að vakna til vitundar um það sem er að gerast í kringum okkur ef eitthvað á að breytast. Orð eru til alls fyrst og þess vegna ætla ég hér með að boða stofnun umræðufélags í Reykjanesbæ. Þar gætum við hist reglulega og rætt daginn, veginn og þjóðfélagsmálin yfir kaffibolla á góðum stað. Who's with me?

Alltaf í boltanum!

2006-03-10T22:41:00.000Z

Það er orðið svolítið síðan ég bloggaði síðast. Merkilegt hvað maður getur afvegaleiðst á netinu. Ég er margoft búinn að setjast niður við tölvuna til að blogga en enda svo á því að skoða bara einhverja bölvaða vitleysu og hangi svo í leik til að fullkomna tilgangsleysið.

Það eru nokkrir hlutir sem mig langar að skrifa um. Byrjum á elsta málinu; nokkru sem mig hefur langað að skrifa um lengi en hef einhverra hluta vegna ekki haft mig í. Fyrir nokkrum árum síðan – ég man ekki hve mörgum – var heit umræða í bæjarfélaginu vegna fyrirhugaðrar byggingar fjölnota íþróttahúss í Reykjanesbæs. Hitinn í umræðunni var til kominn vegna nokkurra hluta, svo sem þeirrar staðreyndar að bærinn ætlaði að leigja það í langan tíma fyrir morð fjár án þess að eignast nokkurn tímann svo mikið sem fermeter í húsinu. Auk þess voru menn ekki á eitt sáttir um fjölnotagildi hússins. Það var mikið rifist um málið og meðal annars stóð ég fyrir fundi í fjölbrautaskólanum þar sem bæjarstjórinn mætti fulltrúa minnihlutans í umræðum um málið og þar valtaði minnihlutafulltrúinn yfir bæjarstjórann. Hann benti á endalausar brotalamir í málinu og þá sérstaklega hvernig bærinn hefur smám saman slakað á öllum tæknilegum kröfum og pælingum varðandi húsið sem áttu að gera það fjölnota, svo sem útskiptanlegt gólf og fleira sniðugt. Bæjarstjórnin fékk sínu fram undir því falska yfirskini að íþróttahúsið yrði sannarlega fjölnota og myndi nýtast öllum íþróttagreinum.
Húsið var byggt og stendur sem fastast. Því verður ekki breytt úr þessu. Eins og minnihlutinn og aðrir glöggir menn og konur höfðu bent á var húsið aldeilis ekki fjölnota. Í því er eingöngu gerfigras sem nýtist engum nema fótboltaiðkendum. Ef húsið ætti bara að þjóna sem fótboltahöll mætti réttlæta þetta þrátt fyrir fáránlegar fjárhagslegar skuldbindingar ef ekki væri fyrir ýmsa vankanta. Fyrir það fyrsta er völlurinn nokkrum metrum of stuttur til að nýtast sem keppnisvöllur og því er bara hægt að æfa þarna. Auk þess er engin aðstaða fyrir áhorfendur ef frá eru taldir bekkir meðfram línunni sem eru í raun til skammar í jafn dýru húsi. Auk þess hef ég heyrt að búningaaðstaðan sé afar slöpp, án þess að ég selji það dýrara en ég keypti það.

Bærinn reynir í örvæntingu að sýna fram á fjölnotagildi hússins og treður þangað inn bílasýningum, íþróttadögum grunnskólanna, 17. júní skemmtunum og sjómannadögum. Sjómenn úr Reykjanesbæ sniðganga nú sjómannadagsskemmtunina sem auðvitað á að vera haldin niðri á höfn.
Þegar ég var ungur át ég pylsu í skrúðgarðinum á 17. júní og skemmti mér kvöldið áður á útitónleikum niðri í bæ. Ég fylgdist með vitleysingunum í koddaslag yfir sjónum á sjómannadeginum og hlustaði á ræðuhöldin með súkkulaði í munnvikunum og pírð augu á móti sólinni. Þetta hefur bæjaryfirvöldum tekið að eyðileggja á stuttum tíma. Auk þess eru öll hátíðarhöld þarna inni gjörsamlega handónýt vegna bergmálsins þarna inni sem gerir alla tónlist að illmeltanlegum graut.

Eitt finnst mér þó allra verst. Helstu rök bjánanna í bæjarstjórn voru þau að húsið væri fjölnota og myndi þá nýtast öllum en eins og allir sáu kom annað á daginn og þetta varð að einnota fótboltabragga. Meirihluta bæjarstjórnarinnar fannst greinilega ekki nóg að hafa logið svona illa að bæjarbúum og vildu segja: „Djöfull tókum við ykkur!“ svo eftir væri tekið. Það gerðu þeir með því að skella þessu fótboltaferlíki yfir anddyri braggans:

Ég skrifa meira síðar. Þreyttur í puttunum.

Íslenskir stafir í sms-um

2006-02-21T17:37:00.000Z

Síðan ég eignaðist Nokia síma með íslensku stýrikerfi fyrir þó nokkrum árum hefur mér alltaf gramist það sérstaklega að sms sem ég sendi úr honum koma til viðtakanda sem tóm þvæla. Þ.e. að þ og ð breytast í allt aðra stafi. Mér finnst í hæsta máta óeðlilegt að þessi vandi sé búinn að vera svona lengi til staðar án þess að vera leystur og því ákvað ég að senda Símanum e-mail þar sem ég óskaði skýringa. Eftir talsverðan þvæling og útúrsnúninga vísuðu þeir málinu frá sér og sögðu að þau gætu ekki útskýrt vandann fyrir mér og ég yrði að tala við Hátækni, sem flytur inn Nokia síma.
Ég hringdi og það kom á daginn að vandinn er bundinn við Nokia síma og verður aðeins leystur ef Síminn notar Unicode stafasett í stað hins hefðbundna. Það ylli því að hámarksstafafjöldi í sms skeytum fellur niður í um 70 stafi og þess vegna hafa þeir ekki gert þetta. Nokia er víst að vinna að einhvers konar uppfærslu til að laga þetta skv. starfsmanni Hátækni. Auk þess sagði hann mér að einhverjir Nokia símar breyti þó þ í t og þar fram eftir götunum og smsin verði því minni þvæla.

Það sem hann benti mér þó á sem lausn finnst mér skammarlegt að starfsfólk Símans viti ekki og miðli til viðskiptavina sinna sem lenda í þessum vanda:
Til að íslenskir stafir birtist í smsum sendum úr Nokia síma er nóg að skrifa Ý í upphafi skeytisins. Það er allt og sumt. Þá birtist það nákvæmlega eins og þú skrifar það. Ég prófaði þetta og það svínvirkaði. Látið mig vita ef einhverjar undantekningar eru.

Rúst! Óheppin, Birgitta...

2006-02-19T00:59:00.000Z

Já, vilji þjóðarinnar hefur verið kunngerður með símakosningu. Í nýafstaðinni úrslitakeppni íslenska júróvisjónbrjálæðisins vann Silvía Nótt með 70.190 atkvæðum af rúmlega 100.000. 70% eru nú ekki svo slök sneið af kökunni, sérstaklega þegar 14 aðrir voru í partíinu. Regína Ósk, sem lenti í öðru sæti, fékk 30.018 atkvæði og Friðrik ómar sat eftir með 9.942 atkvæði í þriðja sæti.
Þegar atkvæðin fóru ekki lengra yfir hundrað þúsund en svo að kynnarnir létu sér nægja að segja „rúmlega 100.000 atkvæði“, þá getur maður ekki annað en velt því fyrir sér hve mörg atkvæði voru eftir handa þeim sem ekki fengu nægilega mörg atkvæði til að heyra nafnið sitt svo mikið sem nefnt undir lokin. Meðal þeirra voru ágætis flytjendur og aðrir síður góðir, svo sem dansandi drengurinn með óræðu kynhneigðina, útvatnaða gömlukarlarokkið og svo auðvitað síbrosandi sætabrauðsrjómabollan okkar allra, Birgitta Haukdal.
Hvað varð eiginlega um vinsældir hennar? Sveinn Rúnar hélt eflaust að hann væri að kaupa sér farmiða til Aþenu með því að splæsa í Birgittu til að flytja lagið Mynd af þér en annað kom svo sannarlega á daginn. Birgitta hefði allajafna hirt hvert einasta smákrakkaatkvæðið ef ekki hefði verið fyrir Silvíu Nótt. Birgitta gerði það í síðustu undankeppni sem hún tók átt í og bjóst líklega við að gera það sama núna.
EINVÍGI ÁRSINS minnir mig að DV hafi kallað þetta. Þeir reyna auðvitað að mikla alla mögulega hluti til að selja þennan skeinipappír sinn, en eflaust héldu það margir. Kannski hélt Birgitta líka að nú yrði aldeilis slagur um atkvæðin. En nei... Birgitta fór heim með andlegan kúk í hárinu og kannski hundrað atkvæði. Óheppin.

Freyja og tónlistin

2006-02-09T20:15:00.000Z

Þegar Freyja fæddist var ég hamingjusamasti maður á jarðríki. Auk allra þeirra tilfinninga sem fljúga í gegnum höfuð nýbakaðra feðra var ég himinlifandi þegar ég sá hvílíkar hendur hún hafði. Svo langa og fallega fingur sem hreinlega kröfðust þess að vera nýttir í píanóleik. Sjálfur spila ég á píanó og óska þess innilega að Freyja mín geti fundið sig í tónlist, þó ekki væri nema að áhugamáli eins og því er farið með mig. Ég hugsaði sem svo að um leið og hún gæti setið nokkuð áfallalaust myndi ég planta henni fyrir framan píanóið og sjá hvað gerðist. Ég spilaði stundum fyrir hana á gítar og hún varð jafnan dolfallin. Einnig gerðum við Lillý svolítið af því (og gerum enn) að syngja fyrir hana og spila á píanóið því það líkar henni vel. Í desember á síðasta ári lét ég verða af því að leyfa henni að prófa píanóið. Þá var var hún hálfs árs gömul. Ég setti hana á kné mér fyrir framan píanóið og það stóð ekki á viðbrögðunum. Hún sló á nóturnar og þegar hún heyrði hljóðin sem komu varð hún arfavitlaus af gleði. Hún lamdi og lamdi, hjartslátturinn rauk upp og hún skríkti og hló. Síðan þá hef ég eða Lillý reglulega sest með Freyju við píanóið og leyft henni að spreyta sig. Alltaf skríkir elskan mín og myndar með þessu vonandi góð bönd við píanóið.
Stundum fær hún að prófa önnur hljóðfæri á heimilinu. Hvað svo sem það er, þá finnst henni það frábært. Það eina sem hún ekki prófar er saxofónninn, enda getur hún ekki framkallað hljóð úr honum svo ég spila bara fyrir hana og þá brýst brosið út. Brosið sem reyndar er alltaf á þessu fallega andliti, en það verður bara breiðara.

Kjallararottur

2006-02-05T15:15:00.000Z

Þegar ég var í kringum 18 ára aldurinn bjó ég með Sigga, vini mínum, í kjallaraholu í miðbæ Reykjavíkur. Það voru góðir tímar, vægast sagt, þrátt fyrir aðeins um 30 fermetra og 190 cm lofthæð.
Okkar fyrsta embættisverk var að mála íbúðina. Ekki vegna þess að okkur líkaði ekki liturinn, heldur var allt svo ógeðslegt eftir fyrri leigjanda og við nenntum ekki að þrífa hana. Við máluðum yfir alla veggi, karma, hurðir, ofna og í raun allt sem ekki var gólfið. Manninum á efri hæðinni leist greinilega ekki nógu vel á félagsskap okkar og gerði okkur það ljóst strax á fyrsta degi. Við höfðum verið að mála um daginn og sátum nú saman þrír vinir á gólfinu að sötra bjór og spjalla um eigin dugnað og komandi tíð. Skyndilega er ruðst í gegnum hurðina hjá okkur og það er maðurinn á efri hæðinni sem gargar á okkur að þetta sé okkar fyrsta og síðasta partí! Við vissum vart hverju bæri að svara svo við prófuðum að sitja í nokkrar sekúndur án þess að segja nokkuð í þeirri von að hann áttaði sig á því að við værum bara þrír með bjór og Backstreet Boys geisladisk í hálfum hljóðum. Þrátt fyrir að líta nú út eins og argasta fífl hélt hann eitthvað áfram að þenja sig og við báðum hann náðarsamlegast að steinhalda kjafti og koma sér út, enda værum við ekki að angra neinn. Það endaði með því að við hálf ýttum honum út og skelltum hurðinni á nefið á honum. Við gátum nú ekki brugðist manngreyinu þar sem hann hafði útmálað okkur sem partíhyski og ákváðum að standa undir orðsporinu. Við pökkuðum upp því nauðsynlegasta: 5 hátölurum, risavöxnu bassaboxi, græjum og danstónlistargeisladiskum. Við settum allt í hvínandi botn og fórum að dansa. Vitandi að við gætum ekki stappað hávaða til hans, verandi í kjallaranum, þá nýttum við okkur fáránlega litlu lofthæðina þarna inni og börðum upp undir loftið í hverju spori. Vinur okkar lét ekki sjá sig meira þetta kvöld eða önnur.
Við lifðum á núðlum, pylsum og bökuðum baunum. Frystirinn var smekkfullur af pylsum, allir eldhússkápar troðnir af dósum með bökuðum baunum og á eldhúsgóflinu var 100 lítra fata sem við höfðum notað í bjórbruggun nú full af núðlupökkum. Við söfnuðum tómum bjórdósum og pizzakössum, kepptum í því hver gæti hlaðið stærri stubbahaug í öskubakka og kúkuðum inni í eldhúsi. Ekki vegna þess að við værum ógeðslegir, heldur vegna þess að þar var klósettið, þökk sé snilldarlegri plássnýtingu þess sem innréttaði. Lífið var kannski ekki það smekklegasta, en ljúft var það. Við vorum okkar eigin herrar þó konungsríkið væri lítið.
Nágranni okkar hafði lítil afskipti af okkur, en við heyrðum hann stundum athafna sig í þvottahúsinu sem var fyrir utan innganginn okkar sem var lokað með afar óþéttri hurð. Einn daginn vaknaði ég við atganginn í honum og heyrði að sonur hans var með honum. Ég heyri þegar litli drengurinn gengur að hurðinni okkar og segir stundarhátt: „Pabbi, býr ógeðslega fólkið hér?“ „Já, vinur,“ var svarið.

Þoliggi!

2006-02-04T16:22:00.000Z

Ég þoli ekki að Fréttablaðið berist mér seint eða ekki um helgar. Mér væri alveg sama ef þetta snerist bara um þessa helgi eða síðustu tvær. En hér erum við að tala um á þriðja mánuð. Ég hringi reglulega og sleppi mér í símsvarann sem tekur við svona símtölum um helgar. Ég hálf vorkenni þeirri manneskju sem fer í gegnum símsvarann á mánudögum.
Ég þoli ekki að Landssíminn sé að fara að loka verslun sinni í Reykjanesbæ. Eins mikið skítaþjónustufyrirtæki og Landssíminn er, þá hefur verslunin hér yfirleitt reynst mér vel og ég veit að svo er líka með aðra. Þeim finnst greinilega ekki nóg að vera með lélegustu símsvörunarþjónustu á Íslandi, heldur vilja þeir líka vera með verstu persónulegu þjónustuna.
Ég þoli ekki að Landssíminn og önnur símafyrirtæki hér á þessu skeri séu ekki búin að koma því í kring að hægt sé að senda íslenska stafi í smsum. Íslensk stýrikerfi í farsímum hafa verið í notkun í rúmlega hálfan áratug. Hver er sofandi í tæknideildinni?
Ég þoli ekki hljóðið sem heyrist þegar maður skrifar með krít á töflu. Ég get hreinlega ekki kennt í stofum með krítartöflum. Mér finnst eins og það sé verið að stinga títuprjónum í sálina mína.
Ég þoli ekki hvað ég er alltaf hugmyndalaus þegar ég ætla að blogga.

Rosalega fara tryggingasölumenn í taugarnar á mér

2006-02-02T09:20:00.000Z

Aðallega vegna þess hve hrikalega ruglandi þeir geta verið. Það er langt síðan ég fór fyrst að hugsa um lífeyrissparnað, líftryggingar og sjúkdómatryggingar og allt það og í dag, um 5 árum seinna er ég engu nær.

Þetta byrjaði allt þegar tryggingasölumaður heimsótti mig í vinnuna og vildi ólmur tryggja mig í bak og fyrir. Ég hélt það nú og bauð manninum upp á kaffibolla og langt spjall. Hann tróð framan í mig hrikalegu magni af pappírum og tölum sem litu alveg ógurlega vel út og ég sá ekki betur en að ég yrði milljóner þegar ég loks hætti að vinna. Ég vildi þó ekki taka skrefið til fulls og fékk alla pappírana hjá honum og lofaði að hringja. Þegar ég fór svo að velta þessu betur fyrir mér áttaði ég mig á því að ég var ekki með þetta nógu vel á hreinu svo ég ákvað að bíða með þetta. Seinna sigaði vinur minn svona sölumanni á mig, í raun til þess eins að hrekkja mig, en mér fannst það ágætt. Loks hefði ég tækifæri til að spyrja allra spurninganna. Ég hitti hann og spurði og spurði og allt leit þetta rosalega vel út. Miklu betra en hjá þeim sem ég var fyrst að skoða, sagði hann, og ég trúði honum. Kvittaði undir og byrjaði að safna réttindum. Síðar lenti ég á spjalli við tryggingasölumann sem sagði mér að það fyrirtæki væri nú ljótu glæpamennirnir og ég myndi enda líf mitt sem öreigi ef ég skipti við þá. Nú voru góð ráð dýr. Frelsari minn hafði sagt mér að fyrstu árin væri ég að borga tæpan 10 þúsundkall á mánuði sem rynni beint í vasann á sölumanninum og ég fengi ekki rassgat fyrr en hann hefði eignast tæpa kvartmilljón af mínum launum sem ég vann fyrir með blóði, svita og tárum. Ég mundi ekkert hver þessi maður var sem seldi mér trygginguna svo ég hringdi í tryggingamiðlunina sem hann vann hjá. Þar baulaði ég: “Ég ætla að segja upp!” um leið og símanum var svarað. Stúlkan spurði hverju og ég sagðist ekki hafa hugmynd. Sagði henni kennitöluna mína og sagði henni að segja upp öllu sem hún fyndi. Hún vildi frekar gefa mér samband við tryggingaráðgjafa og hann var hinn versti. Símastúlkan hafði greinilega varað hann við og hann var kominn í startholurnar að snúa mér um leið og ég fékk sambandið. “Af hverju ertu að segja upp?” spurði hann með þjósti. Ég hafði fram að þessu verið búinn að gíra mig upp í að segja söguna sem ég heyrði en mér fannst hann svo dónalegur að eina svarið sem ég gaf var: “Það kemur þér bara ekkert við!” Hann maldaði eitthvað í móinn og ég sagði honum að sleppa bara vælinu og strika mig út af öllum þeirra listum. Þá fór hann að tala um að þetta væri flókið skriffinskuferli sem tæki nokkra mánuði og ég yrði bara að gjöra svo vel og bíða og borga. Þá fauk nú í mig en ég ákvað að eyða ekki frekari orðum í þennan asna sem ætlaði greinilega að bjarga jeppaafborgunum kollega síns með því að mjólka mig nú í nokkra mánuði í viðbót. Ég þakkaði fyrir og lagði á en hringdi svo strax í bankann minn þar sem ég sagði upp greiðslukortinu mínu hið snarasta. Tryggingafélagið hafði verið að taka iðgjöldin af því og með þessu ætlaði ég að stoppa þjófnaðinn með valdi. Það tókst, ég varð greiðslukortalaus en jafnframt ótryggður. Hvað ef ég yrði svo fyrir píanói daginn eftir og myndi deyja tragískum teiknimyndadauðdaga? Það ætlaði ég ekki að láta gerast, að minnsta kosti ekki ókeypis.

Ég hafði augun opin og svo birtist óháður tryggingaráðgjafi á þröskuldinum hjá mér og vildi leysa öll mín vandamál. Ég dró hann heim til konunnar minnar og kattarins og sat lengi með honum þar sem hann leiddi okkur í allan sannleikann um það hvernig tryggingarnar virkuðu og hvar peningarnir yxu á trjám. Mér fannst þessi boðberi sannleikans svo vingjarnlegur og áreiðanlegur að ég kvittaði undir allt draslið og tryggði mig og mína í bak og fyrir. Svona eftir á að hyggja hefði ég nú alveg mátt spyrja sjálfan mig hvers vegna möppurnar hans og öll flottu blöðin voru frá Allianz, sem ég endaði einmitt á að skrá mig hjá. Óháður, my ass!

Þegar þangað var komið var ég samt orðinn svo þreyttur á þessu rugli að ég ákvað að hætta alfarið að hugsa um þetta. Það var svo um ári seinna að menn frá KB banka gripu mig í matvöruverslun og spurðu hvort ég væri með viðbótarlífeyrissparnað. Ég sagði þeim hróðugur að ég væri sko tryggður niður í rassgat og það hjá Allianz, því fyrirmyndarfyrirtæki. Þá heyrðist hnuss í þeim báðum, eflaust þaulæft og frátekið fyrir tilfelli eins og þetta. Ég gat auðvitað ekki annað en spurt hvers vegna þeir teldu nauðsynlegt að hnussa í kór og þá sögðu þeir mér að ég væri nú í ljótum málum að vera hjá Allianz. Þar væri ég að borga fyrstu 2 árin fyrir ekki neitt og byrjaði í raun ekki að safna fyrr en eftir að hafa “gefið” þeim 2ja ára iðgjöld. Ég hvítnaði auðvitað og hlustaði svo á þá segja mér hvernig þeirra sjóðir væru sko miklu betri og þeir væru næstum í sjálfboðavinnu við að selja þetta, slík væri manngæskan hjá KB banka. Þeir voru meira að segja með tilbúin uppsagnareyðublöð ef ég vildi þiggja hjá þeim yfirhalningu og tryggingu fyrir fjárhagslegri framtíð minni. Ég hélt nú ekki og var búinn að fá nóg af þessum hringlandahætti. Ég rauk beina leið heim og gróf upp nafnspjald vinalega tryggingaráðgjafans og hringdi í hann. Hann sagði mér að þetta væri allt haugalygi og bauð mér að líta við hjá mér næst þegar hann væri í bænum og fara yfir þetta með mér. Ég afþakkaði það, enda búinn að safna mér upp þvílíku magni af tölum og pappírum sem ég skil ekkert í en geymi þó ef heimsendir kæmi og salernispappírinn skyldi klárast. Ég ætlaði að ræða þetta í stuttu máli við næsta Allianz sölumann sem ég sæi á förnum vegi. Ástæðan var einfaldlega sú að það er auðveldara að losna við svona sölumenn þegar þeir eru á almannafæri en þegar þeir eru komnir inn í stofu hjá manni.

Nokkrum mánuðum seinna var ég í Smáralind og sá Allianz menn á veiðum. Ég rauk til þeirra og sagði þeim það sem KB mennirnir höfðu sagt mér og því svöruðu þeir með afskaplega föðurlegum hlátri (sem kannski var æfður) og sögðu mér að ég hefði engu að kvíða. Drógu svo upp pappíra sem þeir ráku undir nefið á mér og krotuðu á þá samhengislaust bull í bak og fyrir en niðurstaðan var á endanum sú að þessi tveggja ára greiðsla myndi aðeins falla í þeirra skaut ef ég myndi hætta áður en tvö ár væru liðin. Þeir væru bara að tryggja að fólk væri ekki að eyða tíma þeirra með því að flakka milli fyrirtækja. Þetta fannst mér hin prýðilegasta útskýring og fór sáttur.

Svo gerðist það um daginn að í mig hringdi kona frá Landsbankanum sem vildi endilega fá mig í viðskipti við bankann. Bauð mér að líta við í útibúi þeirra í mínum heimabæ og þar yrði mér gert ómótstæðilegt tilboð. Ég þáði það, en í raun aðeins í þeim tilgangi að eyða tíma sölumannsins og kannski skemmta sjálfum mér í leiðinni, því ég er mjög sáttur í mínum banka og vissi vel hvað þeir myndu bjóða mér. Fríðindi sem ég hef engan áhuga á. Gullkort, yfirdráttarheimildir, lán og fleiri yfirdráttarheimildir. Ég hafði rétt fyrir mér og þetta átti ég allt að fá án ábyrgðarmanna. Þurfti bara að kunna að skrifa nafnið mitt og ég gæti verið kominn í milljónaskuldbindingar við bankann. En æðislegt! Ég hlustaði á sölumanninn tala og flissaði eins og fífl, því mér finnst svona tilboð svo bjánaleg. Ég átti að fá að koma í Vörðuna sem hann sagði mér að væri aðeins fyrir bestu viðskiptavini bankans. Þarna gat ég ekki meir og skellti upp úr og spurði hvort ég væri virkilega einn af þeirra bestu viðskiptavinum, með öll mín viðskipti í öðrum banka frá upphafi og hafandi í raun aðeins átt ein viðskipti við Landsbankann, en það var þegar ég var yngri og fékk hjá þeim debetkort með yfirdráttarheimild til að komast á fyllirí með strákunum. Kortinu lokaði ég ári seinna. Hann gat auðvitað ekki annað en samsinnt mér, enda held ég að þeir voni að þegar þeir haldi svona ræður yfir fólki verði það svo uppnumið af öllum fríðindunum að það gleymi allri skynsemi.

Ég sagði honum að hann gæti átt sínar yfirdráttarheimildir og vildarpunkta (sem færa mér gluggasköfu frá Essó á nokkurra ára fresti) og spurði hvort hann ætti fleiri ása upp í erminni. Það hélt hann nú og fór að kynna mér lífeyrissparnaðinn þeirra. Ég sagði honum hrakfallasögu mína í stuttu máli og sagði honum að ég væri hjá Allianz og þaðan færi ég ekki, sama hvað hann rembdist. Hann varð skelfingu lostinn fyrir mína hönd og vildi meina að Allianz væri djöfullinn sjálfur. Allt nema Allianz, sagði hann. Svo tók hann ræðuna um tveggja ára greiðslurnar en ég stoppaði hann í miðju kafi og spurði hann hvort hann væri ekki til í að skrifa þessar fullyrðingar sínar á bréfsefni bankans og undirrita það svo ég gæti verið viss um að hann væri að segja sannleikann. Þá snarþagnaði hann og sagði að það myndi hann aldrei gera, þetta væri bara túlkunaratriði. Ég gaf honum hnussið sem ég lærði af KB bankamönnum og sagði að þá væru fullyrðingar hans lítils virði. Hann gafst samt ekki upp og byrjaði að tala um prósentur sem hinir og þessir væru að taka af ávöxtuninni minni fyrir umsýslu og annað og ég væri að láta fara svo illa með mig. “Mér finnst bara sjálfsagt að fólk fái borgað fyrir sína vinnu og umsýslu,” sagði ég og þar með var málið dautt. Í örvæntingu reyndi hann að kynna mér launaverndina hjá Landsbankanum og ég hlustaði en þegar hann var hálfnaður var ég farinn að hugsa um kettlinga og regnboga og horfði því á hann skilningssljóum augum þegar hann lauk máli sínu. Ég tók pappírana saman, þakkaði honum fyrir tímann og ergelsið og sagði honum að það væri aldrei að vita nema ég kæmi til hans þegar mig vantaði greiðslukort sem ég nota ekki fyrir 8.900 á ári.

Eru 13-16 ára farsímanotendur spegill þjóðarinnar?

2006-01-31T21:18:00.000Z

Þessu velti ég fyrir mér þar sem ég sat í bústað um helgina og las frétt um að Ólafur Geir (sem kjörinn var með smsum) hefði verið sviptur fegurðartitlinum sínum meðan ég beið eftir að horfa á undankeppnina fyrir Eurovision (sem er dæmd með smsum). Það verður sífellt vinsælla að leyfa þjóðinni að kjósa, og þá sérstaklega í sjónvarpinu, enda er það sá miðill sem þorri þjóðarinnar límist við á merkisstundum svo sem Idol keppninni, Eurovision og fegurðarsamkeppnum. Þetta er voðalega falleg pæling, en virkar hún? Ég held ekki. Ég sendi allavega ekki inn sms til að lýsa skoðun minni á svona viðburðum. Það gerir kærastan mín ekki heldur. Pabbi gerir það ekki og heldur ekki mamma. Ég veit ekki til þess að vinir mínir geri það og í raun þekki ég engan sem tekur þátt í svona vitleysu. Ég kalla þetta vitleysu því mér finnst það heimskulegt að borga milli 50 og 100 krónur fyrir það eitt að segja skoðun mína. Það væri nær að mér væri greitt fyrir að spara þessu liði dómaralaun.
Það er auðvitað til fullorðið fólk sem tekur þátt í svona vitleysu og lætur hafa af sér pening, og það er líka fólkið sem spjallar á textavarpinu fyrir 20 krónur á línu, kaupir sér hringitóna á hundrað krónur og sendir inn 10 svarsendingar í sama sms leiknum á 150 krónur skeytið í von um að vinna 200 króna jójó.
Að undanskildum svona vitleysingum held ég að eini þjóðfélagshópurinn sem má treysta á að taki þátt í öllu þessu rugli séu gemsabrjáluðu unglingarnir. 13-16 ára krakkar sem eru með króníska standpínu yfir nýja gemsanum og símareikningnum sem mamma og pabbi borga. Þetta er fólkið sem tekur þátt í símakosningum og tekur afstöðu fyrir hönd þjóðarinnar.
Hverjar eru svo sannanirnar fyrir því að þetta sé svona? Birgitta Haukdal. Það skal enginn segja mér að hún hefði farið út í Eurovision fyrir hönd þjóðarinnar ef það hefði ekki verið símakosning. 90% aðdáenda hennar eru smákrakkar það eru einmitt þeir sem taka þátt í svona kosningum.
Annað dæmi er Óli Geir. Kosningin fyrir Herra Ísland var einmitt símakosning og þar hafði Óli Geir það fram yfir hina keppendurna að vera með netsjónvarpsþátt sem aðeins óharðnaðir unglingar og fullvaxnir hálfvitar hafa gaman af. Líkt og með Birgittu Haukdal voru það unglingarnir sem færðu honum sigurinn á silfurfati.

Lillý var rétt í þessu að benda mér á að hún fílaði lagið sem Birgitta söng. Gott og vel, en ég er þess fullviss að Birgitta hefði unnið þó lagið hennar hefði verið kántrílag um mann sem sem fastur í umferðinni í 40 stiga hita með gyllinæð, sígarettu og engan kveikjara. Bara því það var Birgitta.

Ég man eftir Birgittu þegar hún var léleg. Ekki það að mér finnist hún góð núna. En ég sá hana einu sinni syngja með Írafári þegar hún var nýbyrjuð og grey stelpan hélt varla lagi. Þeir leyfðu henni þó af góðmennsku að hanga með sveitinni, eflaust því þá vantaði sætan front og viti menn! Hún varð margfalt vinsælli en þeir allir til samans. Hún gæti byrjað karókíferil og það tæki enginn eftir því að þeir væru horfnir.
Ég væri djöfull fúll og þeir eru það eflaust líka. Ekki fá þeir að vera andlit Smáralindar eða montandi sig á ungmennafélagsplakötum að þeir reyki ekki. Fyrir hverja eina eiginhandaráritun sem þeir eru beðnir um er Birgitta beðin um fimmtíu. Það er ekkert skrítið að þeir hafi stofnað Eðluna, hljómsveit sem er allir í Írafár að Birgittu undanskilinni. Verst bara að þeir meika það aldrei öðruvísi en sem sveitaballacoverband, því þeir eru ekki eins sætir og Birgitta. Þeirra eina von er að prófa að fara úr að ofan eins og Jónsi. Smápíkurnar fíla það og Jónsi veit það.

Lausnin fundin

2005-10-19T13:53:00.000Z

Ég veit nú í hverju bloggvandi minn liggur. Andinn kemur alltaf yfir mig á röngum tíma. Ég fæ helst hugmyndir þegar ég er að keyra, ganga eða sit á kaffihúsi. Þegar ég er loks í námunda við tölvu er ég ekki rétt stemmdur eða man hreinlega ekki um hvað ég ætlaði að skrifa. Nú er lausnin komin. Ég blogga í bók!
Ég fékk þessa vitrun á gangi eftir Laugarveginum. Ég rauk þá beint inn í næstu bókabúð og keypti litla stílabók á 259 krónur. Nú sit ég á Kaffi vín og skrifa í mínu náttúrulega bloggumhverfi vopnaður penna og bók .

Fram að þessu hef ég gengið með pínulitla bók í vasanum og skrifað í hana stikkorð til að muna hvað mig langar að blogga um. Nú ætla ég að afgreiða nokkur atriði úr henni.

Jæja!
Um daginn las ég frétt í DV um að Gunnar Örlygsson mætti kannski ekki fara til Bandaríkjanna vegna gamalla synda á sakaskránni hans. Einhvern tímann sveik hann út fé og keyrði fullur. Varla þó í beinu framhaldi.
Hann var þingmaður fyrir Frjálslynda flokkinn og skipti yfir í Sjálfstæðisflokkinn meðan hann sat enn á þingi eins og frægt er orðið.
DV gerði heilmikið úr ferð hans til Bandaríkjanna þar sem hann átti að sitja allsherjarþing SÞ. Þeir töluðu við Magnús Þór Hafsteinsson, formann frjálslyndra, sem hafði ekkert gott um málið að segja. Fannst það lagleg ímynd Íslands út á við að senda krimma fyrir okkar hönd og lagði áherslu á það með orðunum: „Maðurinn er glæpamaður.“
Djöfull er þetta týpískt. Frjálslyndir setja glæpamanninn á Alþingi en þegar hann er ekki með þeim í liði er glæpamennskan orðin stórmál.
Þegiði bara! Helvítis pólitíkusar.

Það er fleira í pínupókinni minni. Til dæmis skráði ég það hjá mér að manneskjan sem velur og þýðir brandarana í Séð og heyrt er bersýnilega fábjáni. Dæmin eru mýmörg en eitt þeirra skráði ég hjá mér:
„Í fangelsinu:
-Í fyrra gerði ég stóra peninga.
-Nú, var það?
-Já, nákvæmlega 4 mm of stóra.“
BAROMMPOMMTISS! ...ha?
Brandaragúrúinn hefur væntanlega fundið þennan á einhverri fimmaurabrandarasíðu á netinu og þýtt hann. Það sem skrýtluséníið hefur líklega ekki skilið er að fyrsta lína brandarans er tvíeggja á ensku.
„Last year I made big money“ getur bæði þýtt „í fyrra græddi græddi ég fullt af peningum“ og „í fyrra gerði ég stóra peninga.“ Það er djókið, þó umdeilanlegt sé hve gott það er. Brandaragaur, þú ert rekinn!

Það var ekkert fleira í bókinni sem tekur að nefna, enda er hún ný uppfinning.

Þegar ég gekk eftir Laugarveginum áðan ók fram hjá mér gulur Fiat Pinto. Ökumaðurinn var einn í bílnum og með aftursætið fullt af ruslapokum. Hann var að blasta kántrístónlist með rúðurnar niðri. Mér fannst það svolítið spaugilegt en hugsaði sme svo að menn mættu hlusta á það sem þeir vildu meðan þeir sendast með svarta ruslapoka. En þegar hann ók aftur fram hjá mér um fimmtán mínútum síðar og enn að blasta kántrí skellti ég upp úr. Maðurinn var á rúntinum!
Nú er ég ekkert sérlega móðins en ég veit að FMhnakkar á rúntinum í gulum Polo með Scooter í botni eru engan veginn kúl. nema þá kannski í augum greinahöfunda á kallarnir.is og annarra ljósabekkjadrumba. En gulur Fiat með kántrí í botni? Ég er bara ekki viss. Er það fyndið og kúl? Hallærislega kúl? Eða grátlegt?
Ég hreinlega veit það ekki.

Yfir í annað.
Ég byrja rosalega margar setningar á „heyrðu...“. Mér fannst hrikalegt að átta mig á þessu og finnst ég nú vera með hálfgerða vörtu á annars nokkuð eðlilegum talanda.
Ég kenni Völu Matt um. Konan byrjar aðra hverja setningu á „heyrðu...“

-Til að fyrirbyggja allan miskillning vil ég taka það fram að ég horfi bara á þáttarviðbjóðinn hennar þegar ég finn ekki fjarstýringuna.

---

Marilyn Manson er að fara að setja ilmvatn á markaðinn. Hahaha! Meiri tussan. Algjört sellout.
Tónlistarheimurinn er fúafen. Bon Jovi var að gefa út nýtt lag sem heitir Have A Nice Day. Verst að það er bara afrit af It's My Life, því ágæta lagi. Hvað er að? Missti bandið skyndilega áhugann eða hæfileikann til að gera nýja tónlist eða vantaði þá bara fljótfenginn aur?
Allir eru að þessu. PPK datt niður á snilldina ResuRection og gaf fljótlega út keimlíkt lag í kjölfarið á vinsældum þess fyrra. Insomnia með Faithless varð rosalega vinsælt og fljótlega kom út God is a DJ sem var fáránlega líkt. Safri Duo sigruðu heiminn með Played Alive og gerðu eftir það lítið annað en að herma eftir sjálfum sér.
Ég ber enga virðingu fyrir svona liði.
...en ég er þó alltaf til í að tjútta við upprunalegu smellina.

Netfangaþjófnaður

2005-09-26T23:29:00.000Z

Á Internetinu þrífst heilmikill iðnaður í kringum það að blekkja fólk og ónáða. Stór fyrirtæki velta milljónum á því að senda ruslpóst og óvandaðir einstaklingar pretta grandalaust fólk með gylliboðum um Rolex-úr, utanlandsferðir, peningagjafir eða uppáferðir. Ég þarf varla að útlista þetta sérstaklega enda kannast eflaust flestir við pop-up glugga sem segja manni að maður sé milljónasti gesturinn á síðunni eða eitthvað í þá áttina og þá geti maður farið frítt til Bahama. Ef maður er nógu vitlaus til að smella á tengilinn er maður beðinn um kortanúmer sem þeir segja að sé vegna einhvers kostnaðar við að leysa út vinninginn. Ef þér sem ert að lesa þetta finnst þetta ekki grunsamlegt enn sem komið er, þá ættirðu að slökkva á Internetinu núna og lesa frekar bók. Það sem gerist semsagt í kjölfarið á þessu er að viðkomandi fær auðvitað engan vinning heldur ólöglegar úttektir af kortinu og eintómt vesen og niðurlægingu í kjölfarið.

Í öllum þessum iðnaði er mikilvægast að verða sér úti um netföng. Þess vegna ganga geisladiskar með tugþúsundum netfanga kaupum og sölum og til þess að fá netföngin eru nokkrar leiðir.

Einhverjir skrifa kóða sem flakkar um heimasíður og veiðir af þeim netföng og enn aðrir bjóða þjónustu eða áskriftir á síðunum sínum gegn því að viðkomandi gefi upp netfangið sitt. Oftast græðir maður ekki nokkurn skapaðan hlut á því að gefa netfangið upp og lendir í staðinn á einum af þessum geisladiskum. Aðferðirnar eru óteljandi og ég var að reka augun í eitt sem er full ástæða til að vara við.

Stúlka sem ég þekki og er með á MSN loggaði sig nýlega inn með nickið: „see who's deleted you on MSN: msn.41m.com“. Ég fór inn á síðuna og þar bjóðast þeir til að segja manni hver hefur eytt manni út. Það eina sem þeir vilja er notendanafnið manns og lykilorðið. Enn og aftur... ef þú sérð ekkert grunsamlegt þegar hér er komið, náðu þér í bók. Í alvöru. Ein af höfuðreglunum sem allir verða að fara eftir á Internetinu er: Aldrei, aldrei, aldrei gefa upp notendanafnið þitt og lykilorðið til þriðja aðila. Þeir sem gera það (og meðal þeirra þessi unga stúlka) lenda í því að þessir aðilar logga sig inn á MSNið hjá manni, skrá sig inn með þessa auglýsingu í titlinum svo fleiri láti gabbast og ræna svo öllum netföngunum af MSNlistanum hjá manni. Svo áður en maður veit af er byrjað að demba á mann valiumauglýsingum og hommaklámi.

Ekki gera sjálfum ykkur þetta og ekki heldur vinum ykkar.

Bachelorránið ógurlega

2005-09-26T00:21:00.000Z

Ég var að horfa á fyrsta þáttinn í Leitinni. Ég held svei mér þá að mér tækist að búa til betri þátt með Windows MúvíMeiker. Umgjörðin á þættinum var alveg skelfilega viðvaningsleg, myndatakan og flæðið lélegt og kynnirinn alveg hrikalegur. Góður kynnir hefði getað gert þennan þátt bærilegan en hann í hvert skipti sem þátturinn virtist vera kominn á botninn þá mætti hann og byrjaði að grafa. Ég gæti litið framhjá því hve smeðjulegur hann er en ég höndla bara ekki talandann í honum. Þeir sem kynna og tala inn á sjónvarpsefni verða að hafa smá sens fyrir því hvernig maður hljómar áhugaverður. Það er ekki nóg að semja einhverja þvælu til að segja (sem virðist nota bene hafa verið samin í ansi djúpu marijúanapartíi) því þvæluna þarf að bera á borð fyrir hlustandann. Takið eftir því hvernig þeir tala sem kynna og tala inn á bandaríska Bachelorinn, Dateline eða í raun hvað sem er sem er ekki gert í þeim framhaldsskólastíl sem of oft einkennir íslenska þáttagerð og heyrið muninn.

Ég lét mig hafa það að horfa á þetta og var stundum ekki viss hvort ég hefði jafnvel velt mér yfir fjarstýringuna og óvart sett á einhverja Kárahnjúkamynd frá Ómari Ragnarssyni, slíkar voru landslagsmyndirnar og endalausar loftmyndir. Reyndar er það nú illa gert af mér að bera þetta saman við myndirnar hans Ómars því hann gæti ekki tekið svona lélegar loftmyndir þó hann héngi á væng flugvélarinnar með annari hendi og héldi upp um sig buxunum með hinni.

Ok, ok, ég hef ekki bloggað af hjartans lyst lengi og það er kannski ástæðan fyrir hvössu orðavali mínu í garð þáttarins en það breytir þó ekki þeirri staðreynd að hann er lélegur. En það var annað sem olli mér hvað mestri furðu. Og það var þegar slepjulegi kynnirinn sagði að í næstu þáttum yrðu þrír til viðbótar af lokapiparsveinunum fjórum kynntir til sögunnar og í lok fjórða þáttarins gæfist áhorfendum tækifæri til að kjósa álitlegasta piparsveininn með símakosningu.

Er það svo undarlegt? Í sjálfu sér ekki. Íslendingar eru sms-óðir. Við tökum þátt í öllu sem hægt er: Idol kosningu, sms leikjum í beinni, sms-stefnumótaþjónustu, sms-spjalli á textavarpinu og svo sendum við hvert öðru þúsundir sms-a á hverjum einasta degi. En það er ekki nóg með það heldur Íslendingar eru líka sms-heimskir. Það þarf ekki annað en að bjóða fólki að senda sms eitthvert fyrir offjár og þá rjúka allir til. Fólk pantar sér skjátákn og hringitóna fyrir hundruðir króna, svarar já og nei spurningum í Íslandi í dag og sendir inn svör í utandagskrárskjámyndina hjá RÚV til að svara fábjánaspurningum eins og „djammaðiru um helgina?“. Voðalegir hálfvitar getum við verið. Þetta hafa þeir á Skjá 1 uppgötvað og virðast ætla að nýta sér.

Ég tók sérstaklega eftir orðavali kynnisins. Hann sagði ekki að við gætum valið piparsveininn með símakosningu, heldur að við gætum lýst áliti okkar á því hver okkur þætti álitlegastur. Ef þeir hefðu sagt hitt væru þeir að ljúga. Ég er með annað augað á Bachelorframleiðslunni og ég þeir eru langt komnir með tökur. Bachelorinn er búinn að vera að rúnta með gellur á Porche 911 og Porche jeppa, deita þær, kyssa þær og sparka þeim svo heim á leið.

Semsagt: Það er löngu búið að velja hann. Með þessari sms-kosningu sinni held ég að þeir séu að gera annað af tvennu. Segja bara hálfan sannleikann og vona að sem flestir bíti á agnið og telji sig vera ógurlega virka í raunveruleikavæðingunni. Eða að þeim sé alveg sama hvort við vitum að við höfum engin áhrif og að þeir treysti bara á sms-heimskuna í okkur. Hvað heldur þú?

Tvö alveg óskyld mál...

2004-11-24T20:33:00.000Z

Hið fyrra er það að ég hef engan tíma til að vorkenna sjálfum mér í veikindunum því ég hef lítið annað gert en að hanga á klósettinu. Ég hefði aldrei haldið að svona mikið rúmaðist í einum maga!

Hitt málið er að meðan ég sat á salerninu í eitt af skiptunum las ég grein í Tíðindunum sem fjallaði um opnun nýrrar Aðstöðu fyrirtækisins Hringrásar í Helguvík síðasta föstudag. Í tilefni af opnuninni sagði Árni Sigfússon, bæjarstjóri, „...að hér væri komið fyrirtæki sem vildi vera til fyrirmyndar í umhverfismálum. Árni sagði einnig að þegar þeir Hringrásarmenn væru búnir að ganga endanlega frá sínu svæði þá yrði þetta fyritæki til fyrirmyndar í alla staði.“ (Tíðindin, 24.11.2004)
Svo gerist það að kvöldi síðasta mánudags að það kviknar í á athafnasvæði endurvinnslustöðvar Hringrásar við Klettagarða 9. Skömmu síðar fara að birtast fréttir um ábyrgðarleysi stjórnenda fyritækisins þegar kemur að eldvörnum. Eldvarnareftirlitið gerði athugasemdir við dekkjahauga á athafnasvæðinu og þeim athugasemdum var ekki sinnt sem skyldi og ofan á það var fyrirtækið með útrunnið starfsleyfi síðan í september.

Eftirfarandi frétt birtist á fréttavef Vísis:

Stöð 2 23. nóvember 13:53

Viðvaranir hundsaðar

Eldvarnareftirlitið hafði gert athugasemdir við mikinn dekkjahaug á athafnasvæði Hringrásar og talið að af honum stafaði eldhætta. Eftirlitið skrifaði harðort bréf í júní og krafðist þess að dekkjahaugurinn yrði fjarlægður. Það kom fram í bréfinu að ef kviknaði í gæti þurft að rýma íbúða- og atvinnuhúsnæði á stóru svæði, eins og raun varð svo á. Bréfinu var svarað í lok september og lofað að grípa til aðgerða innan nokkura vikna. Við það var ekki staðið. Hundruð tonna af hjólbörðum brunnu í nótt en þá átti að kurla niður og urða.

Fyrirtæki með mengandi starfsemi líkt og endurvinnslustöð Hringrásar eru háð starfsleyfi og rann leyfi fyrirtækisins út í september. Unnið var að endurnýjun leyfisins í samráði við Reykjavíkurborg en gerðar höfðu verið ýmsar kröfur um úrbætur.
Velkomnir til starfa, Hringrás. Gaman að fá ykkur!

Veikur heima

2004-11-24T16:38:00.000Z

Í dag er þriðji dagurinn sem ég er veikur heima. Með þriggja daga samfelldu væli og veikindum hef ég unnið mér inn réttinn til að leigja mér eina vídjóspólu og kaupa mér einn grænan hlunk. Svoleiðis virka veikindin. Hlunkur og spóla þegar maður hefur sannað að maður er í alvörunni veikur.

Kl. 16:16 lá ég á sófanum að bölva heimska og flókna DeathBall leiknum sem Ellert lét mig fara í á netinu og ég bölvaði því að geta ekki haldið augunum opnum og ég bölvaði því að geta varla andað fyrir hori. En ég bölvaði í hljóði því Lillý er að læra fyrir sálfræðipróf.

Ég og Ellert vorum áðan að ræða hvaða þema við eigum að hafa á jólagjöfunum í ár. Í fyrra var þemað „gagnslaust“ og af því tilefni gaf ég honum baðbombur. Þessar risakúlur sem maður setur í baðið hjá sér og þær fylla það af ilmi og steinefnum. Stórfín gjöf ef hann ætti bað. Hann gaf mér tannlím og hreinsiefni fyrir falskar tennur.

Ég er ekki að nenna þessum veikindum. Ég ætla að hanga yfir sjónvarpinu í allt kvöld og vorkenna sjálfum mér.

Gáfnaljós á Huga

2004-11-09T14:00:00.000Z

Ég var að lesa grein á Huga þar sem einhver snillingur er að básúna um gæði kommúnisma. Ég hætti endanlega að taka mark á honum þegar hann sagði þetta:

isgurdurgur 7. nóvember 2004 - 19:17:17
Eg hef lesið 2 bækur um kommunisma og veit örugglega meira um hann en allir sem að svara mer...

Rumprider86 7. nóvember 2004 - 20:52:47
Vá hefurðu lesið 2 bækur um kommúnisma, ég hef lesið meira um kommúnisma en þú. Ekki hreykja þér af eigin fáfræði.

isgurdurgur 7. nóvember 2004 - 21:44:26
þettavoru meira en 200 bls bækur og eg las allt i bokunum.

Hahahahaha!! Til hamingju með að hafa lesið heilar tvær bækur um kommúnisma, og það upp á alveg 200 bls. hvor! Ég tek ofan fyrir þér.

Skátastuð

2004-10-16T02:05:00.000Z

Ég er ekki viss um að ég vilji senda börnin mín í skátana þegar að því kemur að ég eignast þau. Ég var að ferðast um netið í leit að söngtextum fyrir brúðkaup móður minnar og rambaði inn á heimasíðu Hraunbúa. Þar fann ég dýrðina, tilbúna söngbók upp á um 200 blaðsíður sem ég þurfti bara að prenta út og mæta með á morgun. Nú þegar ég er búinn að eyða skóglendi, bleki og tíma í að prenta bókina út er ég að lesa hana yfir. Rak þar augun í eitt lag sem heitir Bláar Aravísur og textinn er eftirfarandi:

Hann Ari er fíkill
hann er áttræður sýkill
með eistu svo ungleg og kær.
Hann kengríður konum,
sem kætast með honum,
er sullar hann sæði í þær.
Hann hættir að spyrja
þegar hórurnar byrja
að koma þeim stinna í stuð.
Því að þrátt fyrir elli,
þá heldur hann velli,
og brundar með belli í skuð.

Kannski eru þessir textar bara ætlaðir elstu skátunum en þetta er aðgengilegt öllum á netinu og þeir eru eflaust margir litlu skátarnir sem hafa hlaðið þessu niður og byrjað að syngja um brund og hórur. Ég las áfram og fann eitt sem heitir Bláir Draumar - Dýrið gengur laust. Þar fer ekki fyrir náungakærleiknum og umburðarlyndinu. Eða hvað haldið þið?

Bubbi Mortens er hommalegur
enda er barnahomminn vinur hans.
Getur verið að hann sé hommi,
komd'úr felum, bjóddu strákunum dans.

Barnahommi er hann Megas,
til Tælands fór hann að fróa sér.
Notfærir sér fátækt lítilla drengja,
fyrir pening þeir leyf'onum að ríða sér.

Bubbi, Megas, Hörður-Torfa,
eru saman að rúnka sér.
Einn togar í tippið á öðrum,
og treður því svo inn í rassinn á sér.

Út í Köben Hörður-Torfa
við banabeðið syrgir gamla gæjann sinn.
Brýnir ljáinn, leggst á magann,
og fær hann á bólakaf í rassinn sinn.

Bubbi, Megas ...,

Ég las áfram og renndi í gegnum fullt af góðum lögum og reyndi að pikka þau upp og átta mig á laglínunum. Byrjaði svo að lesa eitt og leita í skátaminningunum mínum eftir laglínu: „Ég vildi að ég væri tófutittlingur, ég vildi að ég væri tófutittlingur..“ Dúbídúbdídú... Nei, það hringdi engum bjöllum svo ég las áfram í þeirri von að átta mig á laginu: „...þá myndi ég taka tófuna og trukk'ana undir rófuna. Ég vildi að ég væri tófutittlingur.“ Dommdído... Nei, bíddu... Ha? Ég las áfram:

Hæ, hó babiddi bú,
þetta vild'ég vera nú.
Hæ, hó, babbiddi bú,
þetta væri gott að vera nú,
að vera nú.

Ég vildi ég væri barnamorðingi.
Þá myndi ég taka krakkana,
og bíta þá á barkana.

Ég vildi ég væri kátur kettlingur.
Þá mundir þú kæra kyssa mig,
og kjassað gæti ég við þig.

Ég vildi ég væri fagur fugl á grein.
Þá myndirðu heillin hlusta á mig,
og hjalað gæti ég við þig.

Ég vildi ég væri silfurrefaskinn.
Þá myndi ég hlýtt um hálsinn þinn,
hjúfrast daginn út og inn.

Ég vildi ég væri varalitur þinn.
Þá mundi ég við munninn þinn
minnast daginn út og inn.

Hvaða sjúki bastarður semur svona lög? Veeá. Þetta er eiginlega verra en vísur um brund, mellur og barnaníð. Voðalega sætt um tófutittlinga og kettlinga eina stundina og áður en maður veit af er verið að bíta börn á barkann og ríða litlum dýrum í rassgatið. Ég yrði kengruglaður ef ég væri smáskáti að syngja þetta.
Og auðvitað er þarna úrval af lögum Sverris Stormskers sem eru tvíræð í meira lagi og sum segja meira en önnur:

María og Anna eru að kanna
útför í flippaðra stöff.
Þær hugs'um að pæl'í að hætta að dæl'í
sig stöffi sem ekki er töff.

Þær leigja sér greni í guðanna bænum
en gjöldin þeim ríða á slig,
þó rúmhelga daga frá 12 til 12 taki þær stórt uppí sig.

Þær hríðblautar eru í holunni sinni,
þær hristast og aka sér fram
og aftur. Það verður að ger'uppí götin
svo geti þær keypt sér gramm.

María og Anna dýrka hann Danna
sem dílar með þetta og hitt.
Hann hyglar þeim sopum af húsmæðradropum.
-- Þeim er víst svo illa við spritt.

Í bælinu pælandi, dælandi, svælandi
smæla þær tælandi,
um sæluna þvælandi, við hvor'aðra gælandi,
vælandi, ælandi.

Þær meinaða, allt er svo meiriháttar,
svo mergjað, svo far át.
Þær fíl'allt svo heví, svo fríkað og speisað,
þær flissandi skríkja: Nei Vá!

Þær húkka oft bíla'eftir böllin í harðindum
og bjóða þá kaffi og kex,
sem endar svo meððí þær innfyrir bjóð'onum,
-- aksjón sem segir sex.

Dropunum rignir'innum rifurnar stöðugt
og rýmið er feiki nóg.
Og María og Anna, þær gera fátt annað
en góla: ah ah æ Ó!

Og svo lagið um Tyrkja-Guddu, einnig frá Stormskerinu.

Gudda hún gólaði og stundi,
glennt sér í bólinu undin.
Hún tottaði í elli,
tyrkneska belli,
uns belgurinn fylltist af brundi.

Gudda hún ...

En Hallgrímur hló bara og orti,
hafð'ekki vit á því sporti.
Heyrð'ekki gólin
með hangandi tólin.
Hitt og þetta hann skorti.

Ég fann ekkert meira í þessum dúr í þessari fyrstu lesningu. Kannski leynist meira þarna, ég þori ekki að fara með það.

Ég kann að meta góða klámvísu endrum og eins, þannig að ég ætla ekki að setja mig í eitthvað siðferðisdómarasæti. En ætli þeir prenti þetta út og dreifi á ylfingafundum? „Jæja, krakkar. Flettum nú upp á lagi númer sjö. Þessu um manninn sem ríður litlum strákum. Já, akkúrat Stebbi minn. Þú ert líka lítill strákur eins og þeir í laginu. En hafðu engar áhyggjur. Þeir verða að vera tælenskir. Wu-Chin minn, ekki gráta. Hann vill þig ekki, því þú ert feitur og feitt fólk er ógeðslegt eins og við sungum um í laginu áðan. Jæja, allir saman nú...“

Blogg um bækur og fleira

2004-10-06T02:00:00.000Z

Ég er heilmikið fyrir að lesa góðar bækur. Ég vil vera viss um gæði bókarinnar áður en ég byrja svo ég les yfirleitt bara bækur með áhugaverðri kápu, bækur sem einhver hefur bent mér á eða þá bækur úr sama bókaflokknum (sem ég hef dottið inn í vegna fallegrar kápu eða meðmæla). Discworld bækurnar eru bókaflokkur sem ég þreytist aldrei á að lesa. Terry Pratchett er víðlesnasti núlifandi rithöfundur Bretlands og hefur skrifað hátt í 30 bækur sem gerast í Discworld, sem er flatur heimur borinn á baki fjögurra fíla sem standa á bakinu á risaskjaldbökunni A'Tuin sem lallar um fjölheiminn (ekki alheiminn) í rólegheitum. Þetta hljómar eflaust furðulega í eyrum (augum?) sumra en það vekur kannski meiri furðu að persónur bókanna eru nornir, vampírur, uppvakningar, dvergar, tröll, talandi hundar, varúlfar, órangútanar og jafnvel Dauðinn djálfur. Þegar ég byrjaði að lesa þessar bækur var ég nokkuð skeptískur en ákvað að láta slag standa þar sem fleiri en einn höfðu mælt með bókunum hans við mig. Og svo eru þær með svo fallegar kápur. Eitt af því dásamlega við bækurnar er hve skrautlegir allir karakterarnir eru (fyrir utan að vera af svo mörgum tegundum og gerðum). Ef það er lögfræðingur, þá er hann uppvakningur. Bókavörður háskólabókasafnsins er órangútan sem rífur handleggina af fólki sem kallar hann apa, vampírurnar hafa dásamlegan v-talanda og margar þeirra eru edrú og hafa skipt blóði út fyrir kaffi. Ein þeirra, Otto, fékk sér nýtt áhugamál, ljósmyndun, sem hefur áhugaverðar afleiðingar þegar flassið kemur:

‘And when you’re ready, Otto?’ said William, turning round.
‘If the dvarfs vould just close up a bit more,’ said Otto, squinting into the iconograph. ‘Oh, zat’s good, let’s see the light gleam on those big choppers ... trolls, please vave your fists, zat’s right ... big smile, everyvun...’
It’s amazing how people will obey a man pointing a lens at them. They’ll come to their senses in a fraction of a second, but that’s all he needs.
Click.
WHOOMPH.
‘...aaarghaaarghaaarghaaaaagh...’

Svo gleymum við ekki spéhrædda "ljótakallinum" (boogie man) sem þorir ekki að koma undan rúmi eða stól nema enginn sé að horfa og banshee (keltnesk kvenvofa sem boðar feigð með væli sínu) sem er málhölt og rennir því bara miða undir hurðirnar hjá fólki sem á stendur "aaaoooooooh!"

Terry Pratchett hættir aldrei að koma á óvart og bækurnar hans eru hver annarri betri. Ég gleymi mér algjörlega yfir þeim og hlæ svo upphátt eins og fáviti því það er einmitt eðli bókanna. Þær eru alveg óstjórnlega fyndnar. Oft eru það hlutirnir sem hann segir ekki sem eru svo fyndnir og stundum er það hvernig hann snýr söguþræðinum eða einstaka atriðum svo margfalt upp á sig að maður getur ekki annað en hlegið þegar maður les til enda. Það síðasta sem fékk mig til að skella upp úr var þegar ég sat í dag og las í annað sinn bókina Men at Arms:

[Colon talar] "[...] Reminds me of the drill sergeant we had when I was first in the army."
"Tough, was he?" said Nobby, lighing a cigarette.
"Tough? Tough? Blimey! Thirteen weeks of pure misery, that was! Ten-mile run every morning, up to our necks in muck half the time, and him yelling a blue streak and cussin’ us every living moment! One time he made me stay up all night cleaning the lavvies with a toothbrush! He’d hit us with a spiky stick to get us out of bed! We had to jump through hoops for that man, we hated his damn guts, we’d have stuck one on him if any of us had the nerve but, of course, none of us did. He put us through three months of living death. But ... y’know ... after the passing-out parade ... us looking at ourselves all in our new uniforms an’ all, real soldiers at last, seein’ what we’d become ... well, we saw him in the bar and, well ... I don’t mind telling you..." The dogs watched Colon wipe away the suspicion of a tear. "...Me and Tonker Jackson and Hoggy Spuds waited for him in the alley and beat seven kinds of hell out of him, it took three days for my knuckles to heal." Colon blew his nose. "Happy days..."

Frúin mín hristir eflaust hausinn yfir öllum þessum tilvitnunum. Ég er alltaf að reyna að lesa upp úr þessu fyrir hana, flissandi eins og bjáni, og henni finnst þetta yfirleitt hreinlega ekkert fyndið. "Hei, Lillý. Detritus tröll, sem var að læra að telja, er að öskra á nýliða í borgarvaktinni og sagði: "This is your club with a nail in it. You will eat it. You will sleep on it! When Detritus say Jump, you say ... what color! We goin’ to do this by the numbers! And I got lotsa numbers!" Hahaha, hann er svo heimskur og fyndinn!" Og Lillý mín, svo þolinmóð og yndisleg, gefur mér smá bros og "já, elskan mín, þetta er rosa fyndið." og heldur svo áfram að læra. Ég veit að henni finnst þetta ekkert fyndið, nema þá kannski að henni finnist ég skondinn í þessum endalausu tilraunum mínum til að troða þessu upp á hana. En ég veit að ef hún fengist til að lesa eina svona bók myndi hún hlæja með mér.

Eru ekki einhverjir hérna sem hafa lesið bækurnar hans Terrys og geta hlegið með mér? Eða eru viljugir til að lesa eina slíka?

-----

Jæja, nóg um það. Ég var að fá mér nýjan síma. Ég fékk hann sem skaðabætur eftir misheppnaða viðgerð Landssímans á gamla símanum mínum. Ég átti Nokia 6310i sem var afskaplega fínn sími. Stór og fallegur, erfitt að týna honum og nokkuð laus við það sem ég taldi á sínum tíma óþarfa aukahluti.
Áður en ég held lengra ætla ég að nefna að ég er líklega Íslandsmeistari í rövli og tuði. Þ.e. þegar ég tek mig til. Ég legg það ekki í vana minn að láta vaða yfir mig og sæki rétt minn hiklaust þegar ég finn tilefni til. Ég er þessi týpa sem finnst ekkert sérlega leiðinlegt að standa í leiðindum.
Nújæja, ég fór með símann minn í viðgerð þrisvar sinnum á stuttum tíma. Var orðinn nokkuð pirraður og staðráðinn í því að ef þriðja viðgerðin bæri ekki árangur myndi ég fara fram á nýtt eintak af þessari týpu. Í símanum mínum geymdi ég ógrynni gagna. Yfir þrjúhundruð símanúmer og alls kyns punta og minnisatriði, lykilorð og fleira í þeim dúr. Þess vegna passaði ég mig ávallt á því að taka sérstaklega fram við hverja viðgerð að afar áríðandi væri að öll gögn skiluðu sér aftur. Þegar ég fékk símann úr þriðju viðgerðinni var hann gjörsamlega tómur. Þegar ég kveikti á símanum í Símabúðinni brást ég við með klassísku "þú ert að grínast, ekki satt?" og þegar mér var tjáð að þetta væri fúlasta alvara þakkaði ég fyrir mig og fór heim, enda enginn yfrimaður á staðnum þá stundina. Ég beið í um klukkustund og hringdi svo. Aumingja maðurinn sem varð fyrir svörum mun eflaust aldrei svara aftur í síma. Ég hélt honum í óratíma í símanum þar sem ég neitaði að taka gilda hverja þá skýringu hann kom með. Ég hef sjálfur þurft að spinna upp ótal afsakanir fyrir léleg vinnubrögð á versktæði fyrirtækis sem ég vann eitt sinn hjá og þekki öll brögðin. Þegar hann hafði lofað mér að ganga í málið beið ég en hringdi þó reglulega í Símabúðina til að vera með almennt ónæði og rövl og bað alltaf um samband við þennan sama mann. Á endanum voru Símamennirnir farnir að leita í ruslinu að RF-spjaldinu (sem var það sem skipt var út og innihélt öll gögnin) úr símanum mínum svo þeir gætu losnað við mig. Allt kom fyrir ekki og ég hélt áfram að sækja á þá því í mínum huga er það prinsipp að fyrirtæki geti ekki bara riðlast svona á manni og sent mann heim. Ég vildi bætur. Og þær fékk ég á endanum. Einn yfirmaður í þessari Símabúð, öðlingspiltur, ákvað á endanum að leyfa mér að velja mér nýjan síma í skaðabætur. Ég valdi mér Nokia 6230 og gekk himinlifandi á vit nýrra tíma með myndavélasíma og alla hugsanlega fítusa.

Það hlakkar ekkert í mér yfir þessu en þetta var í mínum huga smávegis sigur fyrir mig og hina litlu mennina. Allt of oft finnst mér verslunarrekendur og fólk almennt í þjónustuiðnaði líta svo á að það sé að gera viðskiptavininum greiða með því að þjónusta hann og selja honum vöru. Að við eigum bara að vera þakklát fyrir að mega versla þarna og ættum ekki að vera að væla neitt yfir gallaðri vöru eða lélegri þjónustu. Þegar ég hef staðið á rétti mínum sem neytandi hefur mér yfirleitt verið vel tekið og fengið þær leiðréttingar eða bætur sem ég átti skilið. Það held ég að sé að mestu vegna þess að ég hvika hvergi og forðast að vera með dónaskap, enda er nóg af dónum í umferð nú þegar.

Það gerist of sjaldan að fólk stendur á rétti sínum. Ég veit ekki hvort þetta er algengara hér á Íslandi en annarsstaðar en mikið vildi ég sjá þetta breytast.
Standið á rétti ykkar. Þið vinnið samviskusamlega fyrir þeim peningum sem þið verjið í vöru og þjónustu og þeir sem selja ykkur þjónustu og vöru væru ekki í rekstri ef ekki væri fyrir ykkar viðskipti. Munið það.

...og orðið varð blogg.

Bloggins

2004-09-12T23:06:00.000Z

Ég ætla nú að byrja á að biðjast velvirðingar á því hvað líður langt á milli færslna... Það stendur allt til bóta. Það stendur alltaf allt til bóta.

Lillý var komin upp í rúm um daginn og ég var að horfa á sjónvarpið þegar hún kallar fram: „Á ensku segir maður thirty og dirty. Og á íslensku er það þrítugur og skítugur. Ætli þetta sé tilviljun?“
...og ég hef hreinlega ekki hætt að hugsa um þetta. Alveg stórmerkilegt!

Látum okkur sjá... hvað hefur svo drifið á daga mína undanfarið? Ég er að kenna tónmennt í Holtaskóla núna. Kenni 3.-6. bekk og það er alveg dásamlegt. Bekkirnir eru náttúrlega misgóðir en á heildina er þetta frábært. Svo heyrir maður litlar perlur eins og það þegar einn strákur í 4. bekk gægðist yfir á kennaraborðið hjá mér og sá (á hvolfi) mynd af búlduleitri býflugu. „Þetta er bangsi,“ segir hann við þá sem sátu með honum á borði. „Nei,“ svarar þá einn þeirra. „Þetta er kanína með stór eistu.“

Svo var það einn drengur í 3. bekk sem hætti ekki að tala þó ég væri að sussa á bekkinn. Ég gekk mig þá að borðinu hans og ætlaði að gera það sem ég geri þegar ég lendi í þessum aðstæðum: Draga hann í stólnum hans frá borðinu og vísa honum á annað borð. Ég sá þó ekki að hann sat mjög framarlega á stólnum og þegar ég dró í stólinn húrraði hann af honum og lenti á rassinum á gólfinu. Ég varð að halda kúlinu (í ljósi þess að það er valdabarátta þessar fyrstu vikur) og stóð yfir honum með grimmdarsvip og fingur sem benti í hinn endann á stofunni og sagði: „Sestu þarna.“ Hann var svo hissa og miður sín á svipinn að ég átti bágt með mig en ég hélt þetta þó út þar til bekkurinn var að horfa á spólu. Þá læddist ég til hans og bað hann afsökunar á stólakippnum en ítrekaði þó að hann verði að þaga þegar ég bið um þögn. Held ég hafi komist nokkuð vel frá því.

Ég var að leysa af í Holtaskóla á síðasta ári. Þá leysti ég tónmenntakennarann af í eina viku. (Mér finnst reyndar eins og ég hafi bloggað um þetta áður en ég nenni ekki að gá.) Einum bekknum leyfði ég að horfa á Fantasia 2000 og ég sat aftast meðan þau horfðu.
Tónlist hefur rosalega djúpstæð áhrif á mig. Hún getur fengið mig til að gráta, hlæja, skjálfa, tapa mér úr hrifningu eða sitja gersamlega dolfallinn. Tónlistin í Fantasia 2000 er ekki bara frábærlega valin, heldur ofboðslega vel flutt og myndskreytt, sem spillir ekki fyrir. Við vorum að horfa á atriðið sem gerist í örkinni hans Nóa og undir hljómaði Pomp & Circumstance eftir Elgar. Ég hef aldrei horft á þetta atriði án þess að tárast. Allt frá því ég sá myndina fyrst í bíó og svo í öll þau skipti sem ég hef horft á þetta á spólu hef ég tárast þegar lagið nær hámarki.
Þetta skipti með krökkunum var engin undantekning. Það var engin tilviljun að ég kom mér fyrir aftast í bekknum meðan þau horfðu. En þegar lagið náði hámarki var ein stelpa í bekknum að horfa í kringum sig og varð litið á mig þar sem ég sat með glitrandi augu og sagði stundarhátt: „Ertu að gráta, kennari?“ Og auðvitað leit allur bekkurinn við. Ég gat ekkert boðið sem svar nema:
„Ha? Neinei... ég fékk eitthvað í augað...“

Blog you long time, ten dolla!

2004-08-17T21:02:00.001Z

Já, ég ætla að blogga. Það er réttast að ég byrji á því að segja svolítið frá Kaupmannahafnarferðinni sem átti sér stað 5.-9. ágúst s.l. Fyrsta daginn vorum við í Christianiu og skemmtum okkur konunglega. Lögreglan er greinilega búin að gera heilmikið átak, því þarna voru engir hasssölubásar eins og síðast þegar ég kom þangað. Kaffihúsin voru þó öll á sínum stað og þar sat fólk í mestu makindum og spilaði kotru og vafði jónur. Á föstudeginum fórum við á Strikið og stúlkurnar versluðu eins og óðar væru. Eftir 20 metra göngu sem fól í sér stopp í fimm búðum gafst ég upp og fór einn að rölta. Ég gekk niður strikið og einu búðirnar sem ég stoppaði í voru bindabúð og verslun með klúra boli. Ég settist auðvitað inn á þá bari sem ég fann og las Reaper Man eftir Terry Pratchett meðan ég kældi mig á drykkjum. Milli þess reyndi ég að vera menningarlegur og fór m.a. í Christiansborg Slot. Ég keypti mér miða til að skoða rústir gamals kastala í kjallara núverandi kastala og ég hef aldrei verið á jafn súru safni. Niðri var niðamyrkur fyrir utan lampa sem lýstu á rústirnar sem voru þó varla rústir. Þarna stóð einstaka steinn yfir steini og reyndi þannig að lýsa því yfir að saman hefðu þeir myndað veggi, en að mestu voru þetta grjóthrúgur og klumpar. Ég hefði kannski notið þessa alls betur ef mér hefði ekki verið heiftarlega mál að kúka allan timann og strunsaði því í gegnum kjallarann og beint á salernið þegar ég hafði áttað mig á að hver steinn líktist þeim næsta.
Fjandinn... nú þegar ég skrifa þetta fatta ég að ég gleymdi að taka mynd af salerninu þarna fyrir bókina mína. Þannig er að þegar ég verð gamall ætla ég að gefa út bók sem heitir Kúkað um heiminn. Síðan ég fékk salmonellu fyrir nokkrum árum hef ég verið ansi virkur í salernisferðum og það gerir það að verkum að í svona utanlandaferðum vill nær alltaf svo til að ég fer á klósettið á þeim stöðum sem ég stoppa á. Þá hef ég með mér myndavél og tek myndir (nei, ekki af lortinum) og ætla að búa til metsölubók síðar meir. Ég er viss um að henni verður vel tekið sem einhverskonar jaðarlist...
Á laugardeginum tókum við lest til Malmö að skoða æskuslóðir Lillýar og Rögnu. Þær bjuggu í Malmö í 3 ár og eiga margar ljúfar minningar þaðan. Þarna var gaman að vera en vespurnar spilltu þó fyrir. Það var einhver faraldur í gagni vegna hitans og ég hef aldrei lent í öðrum eins grút af flugum. Þær voru í ísnum mínum, gosinu mínu, á sólgleraugunum mínum, í hárinu, höndunum og gjörsamlega öllu. Besta ráðið var að vera á ferð og það gerðum við sko á hjólunum sem við leigðum okkur og hjóluðum fram og til baka og virtum fyrir okkur slóðir minninganna. Stelpurnar fundu H&M verslun og slepptu sér en ég fann mér bar og las meira í Reaper Man.
Sunnudeginum eyddum við í tívolíinu sem var æðislegt. Við skemmtum okkur rosa vel í tækjunum og stelpurnar fóru reyndar í fleiri tæki en ég. Ég er meira fyrir rússíbanana og ekki svo mikið fyrir tæki sem snúa manni stefnulaust í hringi til þess eins að færa mann á barm sturlunar. Síðast þegar ég fór í tívolíið fór ég reyndar í turninn (þar sem maður er hífður upp í 60m hæð og látinn falla) og það eina skipti nægði mér fyrir lífstíð.
Á mánudeginum afgreiddum við afgangana, fórum m.a. á Hviids Vinstue (þar sem ég bætti í bókina mína) og í búðir og söfn.
Á heildina litið var þessi ferð í einu orði sagt frábær.

Ég fer náttúrlega ekki í svona reisu án þess að gera mig að fífli að minnsta kosti einu sinni og það gerðist á skemmtistað á föstudagskvöldinu. Þá fóru stelpurnar á dansgólfið og ég skellti mér á barinn. Barborðið var svo breitt að það hefði verið hægt að leggja á það tveggja akreina veg svo ég hallaði mér eins langt fram á það og ég komst og gargaði pöntunina mína yfir borðið. Barþernan hallaði sér líka en heyrði ekki rétt í mér.
„Einn malibú og eitt glas af appelsínusafa?“
„Nei, einfaldan malibú í appelsínusafa!“
„Ha? Eitt glas af appelsínusafa?“
„Nei, EINFALDAN MALIB...“
Þá stoppaði hún mig og tók upp eitthvað tól með handfangi neðan á og beindi að mér enda sem var hringlaga og með einskonar neti fyrir gati. Hún gargaði eitthvað sem mér heyrðist vera „suck this!“ og ég reiknaði strax með að þarna væri komið eitthvað ógurlegt barflipp. Dularfullur drykkur í sprautu sem átti að úða upp í óskiljanlega útlendinginn. Ég hlýddi og bar munninn upp að netinu og bjóst til að sjúga. Þá greip hún tækið furðu lostin frá mér og sneri því við. Þá blasti það við mér að þetta var megafónn. Og það fór ekkert á milli mála þegar hún ýtti á takann og talaði í hann og ég heyrði það tífalt á mínum enda: „I said: Talk into this!“

Gömul tugga

2004-07-27T02:45:00.000Z

Ég veit að þetta er gömul tugga en þessi hugsun sækir svo oft á mig.
Ég tók saman nokkra dóma sem fallið hafa undanfarna rúma tvo mánuði og finnst ekki alveg samræmi í þyngd dóma og alvarleika brota. Ég skil semsagt ekki hvernig það er alvarlegra að stela peningum frá hvítflibbahyski heldur en að misnota lítil börn og setja svartan blett á sálina þeirra til æviloka. Ég átta mig ekki á því að það sé alvarlegra að bregðast trausti forstjórans í fyrirtækinu þínu og hluthafanna og stela frá þeim peningum heldur en að bregðast því trausti sem barn ber til foreldra sinna. (Eða nágranna, eins og er í einu af málunum)

Hvað finnst ykkur?

-Þunguð kona frá Nígeríu dæmd í 5 ára fangelsi fyrir að smygla 5 þúsund e-töflum.
-Fyrrverandi framkvæmdastjóri Tryggingasjóðs lækna dæmdur í 2 1/2 árs fangelsi fyrir fjárdrátt.
-Kynferðisafbrotamaður fær 10 mánuði fyrir að misnota 6 og 7 ára gamlar stúlkur.
-Faðir dæmdur í 2 ára fangelsi (þar af 21 mánuð skilorðsbundinn) fyrir að misnota tvær dætur sínar.
-Faðir dæmdur í 10 mánaða fangelsi fyrir að misnota dóttur sína og stjúpdóttur.
-Aðalgjaldkeri Landssímans dæmdur í 4 1/2 árs fangelsi fyrir fjárdrátt.

Ég veit að fólk hefur alls konar skoðanir á þessu og margir eru alls ekki sammála mér, annars væri þetta kerfi ekki eins og það er. Gaman væri þó að sjá ykkar skoðanir hér í commentunum.

Tristan minn er kominn heim...

2004-07-26T01:35:00.000Z

...og þá get ég farið að blogga aftur. Í hvert skipti sem ég hef ætlað að blogga að undanförnu hef ég séð myndina af Tristan og saknað hans svo mikið að ég gat ekki fengið mig til að skrifa neitt gáfulegt. En svo gerðist það klukkan 7 að morgni síðasta föstudags að hann kom heim. Hann stökk upp á stól og mjálmaði af öllum lífs og sálar kröftum til að tilkynna um heimkomuna. Lillý vaknaði við mjálmið og ég vaknaði við gleðiópin í henni. Það er ekki að spyrja að því að við rukum bæði til og helltum vatni í skál, mjólk í aðra skál, settum kattamat í eina skál og túnfisk í aðra og veislan hófst. Hann var svo glaður að sjá okkur og matinn að hann vissi ekki hvort hann átti að mala, mjálma eða borða matinn sinn svo hann gerði það bara allt í einu meðan ég og Lillý stóðum hjá, vitstola af gleði. Það fer ekki á milli mála að hann hefur lokast inni í einhverjum bílskúr. Það var þannig lykt af feldinum hans en þar fyrir utan var hann tandurhreinn. Einnig hefur hann greinilega ekki borðað í þá 20 daga sem hann var í burtu því hann hefur misst ótal mörg kíló. Nú get ég bloggað með hann brýnandi klærnar á skrifborðsstólnum og baðað mig með hann sofandi í baðherbergisvaskinum. Lífið verður varla betra.
Það er þó erfiður tími í gangi núna, því maginn og lifrin í Tristan fóru illa á matarleysinu. Við þurfum að venja líkamann á honum við mat upp á nýtt og því verða allar máltíðir að vera agnarsmáar eða 7 grömm í máltið, þrisvar á dag. Ef við gerum það ekki er hætt við að hann fái svokallaða fitulifur og deyi. Hann er ekki sá hressasti með þessa tilhögun og mjálmar sáran þegar hann hefur klárað grömmin sín sjö, sem vart eru upp í nös á ketti. Badabing!

En í öðrum fréttum er það helst að ég horfði á myndina Hell Bent á Horror Channel um daginn. Ég stilli stundum á þá sjónvarpsstöð til að minna mig á að þó að Hulk hafi verið ein sú lélegasta mynd sem ég hef á ævi minni séð, þá gerast þær verri. Ég sá ekki alla Hell Bent myndina en sá þó nóg. Karakterarnir í myndinni minntu ansi mikið á þá í Clockwork Orange (sem er þrusugóð mynd), þar sem höfuðpaurinn var andfélagslegur rugludallur með alls konar djúpar skoðanir á heiminum og fólkinu í honum. Með honum í för var ruddalegur náungi með harðkúluhatt og fáránlega gerfilegan riffil sem vissi ekkert í sinn haus og gerði bara eins og forsprakkinn sagði og svaraði öllum spurningum með „huh?“.
Það rosalegasta í myndinni var leðrið. Það voru allir í einhverju leðri. Ruddinn var í leðurvesti en að öðru leyti ber að ofan. Annar hver maður var í leðurjakka og sumir í leðurbuxum. Til að kóróna það voru vondu gæjarnir með yfirvaraskegg og með leðurderhúfu á höfðinu og voru eins og klipptir út úr Village People plakati. Engin af myndunum sem ég sé á Horror Channel hræðir mig en þessi gerði það. Ég var skíthræddur um að einhver kæmi inn og héldi að ég væri að horfa á hommaklám.

Mozart

2004-06-30T19:04:00.000Z

Wolfgang Amadeus Mozart var um margt merkilegur maður, þó ekki sé nema fyrir þá löngu rullu sem hann fékk fyrir nafn við skírn: Johannes Chrystostomus Wofgangus Theopilus Mozart... Hann er almennt sagður mesta tónskáld í sögu vestrænnar tónlistar og á að baki snilldarverk eins og Figaro, Don Giovanni, Töfraflautuna og Requiem svo fátt eitt sé nefnt og því var ég viss um að upplifa áhugaverða lesningu þegar ég byrjaði að lesa bókina Bréf Mozarts - úrval sem inniheldur útdrætti úr bréfaskriftum Mozarts frá bernsku til æviloka. Og það var líka laukrétt hjá mér. Hann var alls ekki eins heilagur og fólk gæti búist við af 18. aldar tónskáldi. Ég ætla ekkert að blaðra meira um það, heldur láta tvo valda kafla tala sínu máli.

Úr bréfi til Maríu Önnu, frænku Mozarts, 5. nóvember 1777
En nú má ég til með að segja yður raunasögu sem gerðist rétt í þessu meðan ég sat í bezta gengi við að skrifa þetta bréf: Ég heyri eitthvert hljóð koma utan frá götunni, hætti að skrifa og geng að glugganum -- og -- heyri ekkert! -- sest á ný niður við skriftirnar -- festi varla 10 orð á blað áður en aftur heyrist hljóð -- stend upp, en þá dofnar hljóðið -- þá er eins og ég finni keim af viðarbrunnu -- og hvert sem ég sný mér fylgir mér versti fnykur. Líti ég út um gluggann, hverfur daunninn; snúi ég mér við, vex ólyktin -- loks segir mamma við mig: Ég þykist vita að þú hafir leyst vind -- Það held ég ekki, mamma. Og þó, kannski svo sé. Ég rannsaka málið, sting vísifingri í rassinn og færi hann síðan upp að nefinu, - og -- Ecce Probatum est; mamma hafði rétt fyrir sér.

Úr bréfi til föðurins, 14. nóvember 1777.
Ég, Johannes Chrystostomos Amadeus Wofgangus Sigismundus* Mozart, játa mig sekan um að hafa ekki komið heim til mín í fyrradag og í gær fyrr en kl. 12 á miðnætti, og enn fremur að hafa frá kl. 10 til áður getins tíma dvalið hjá Cannabich í viðurvist hans sjálfs og heimafólks hans, konu og dóttur, féhirðanna herra Ramms og herra Langs og rímað við þetta fólk oftsinnis, engan veginn í alvöru heldur í léttum dúr en allgroddalegum, svo sem um skít, drullu, rass-sleikjuskap og það í hugrenningum á víð og dreif, orðum og --- en ekki í verki.

*Mozart klíndi á sig alls konar nöfnum þegar hann var að skrifa um sjálfan sig eða undirrita bréfin.

Tekið ófrjálsri hendi úr bókinni Bréf Mozarts - úrval (Þýðandi: Árni Kristjánsson). Vonandi fyrirgefst mér þetta brot á höfundarréttalögum þar sem tilgangur minn er svo göfugur að mennta og fræða alþýðuna og vekja um leið áhuga á skáldinu og bókinni.

Michael Jackson og ég

2004-06-26T01:26:00.000Z

Ég átti mér átrúnaðargoð eins og aðrir þegar ég var lítill. Ég man enn eftir 45 snúninga Bad plötunni hans Jacksons sem ég hlustaði á daginn inn og daginn út og söng með hástöfum þó ég væri ekki hár í loftinu og ég lýsti ítrekað yfir aðdáun minni á þessum snillingi. Ég hringdi líka stundum í fröken klukku og reif kjaft við hana í von um að slá hana út af laginu og þegar ég var ekki að því hringdi ég í talsamband við útlönd og bað um símann hjá Michael Jackson. Þau þráuðust nú við að láta mig fá símann hjá honum en ég hélt áfram að hringja. Ég sagði mömmu frá þessari ósk minni um að eiga í samræðum við goðið og hún greip til sinna ráða eins og mæðrum einum er lagið. Dag einn spurði hún mig hvort ég vildi tala við Michael Jackson. Sagðist vita símann hjá honum og bauðst til að slá inn númerið. Ég varð vitaskuld óður af gleði og settist við símann. Hún tók upp tólið, valdi númer og sagði: „Halló, er þetta Michael Jackson? Hér er lítill strákur sem vill endilega tala við þig.“ Já, glöggu lesendur, hún sagði það á íslensku. Mér fannst ekkert athugavert við það, enda var ég heillaður af þeirri hugsun að vera í þann mund að tala við goðið. Á hinum enda línunnar var systir mömmu og hún vissi af áhuga mínum á Jackson. Björg, eins og hún heitir, sagði mömmu að rétta mér tólið sem mamma gerði. Í geðshræringu hvíslaði ég „halló“ og Björg byrjaði: „Raksjon treksjon trowsers on ðe blósers. Blensing fáwser monsenblensen...“ og fleira í þeim dúr. Ég skildi ekki orð en mér var alveg sama. Ég var að tala við Michael Jackson! Ég gat engu stunið upp öðru en „já“ og „aha“ inn á milli þarna sem ég sat opinmynntur að upplifa alla mína drauma. Eftir smá stund af þessu spurði mamma hvort ég væri ekki búin að tala nóg, tók tólið, þakkaði „Jackson“ fyrir og kvaddi. Ég sveif á skýji og hafði aldrei dáðst að Jackson eins mikið og akkúrat þarna fyrir að gefa sér tíma til að deila visku sinni með mér.

Þetta grófst svo bara í minningabankanum og ég hugsaði ekki meira um þetta fyrr en dag einn á fullorðinsárum mínum að ég og mamma vorum að rifja upp gamlar sögur af mér. Þá nefndi hún það þegar ég talaði við Björg frænku og hélt að það væri Michael Jackson. Þar sem ég hafði ekki hugsað um þetta í öll þessi ár fyrr en þarna var ég enn fastur í minningunni með þeim barnslegu augum sem ég leit hana þá, og hrópaði næstum upp yfir mig: „Var þetta ekki Michael Jackson!!?“ En þá áttaði ég mig á því hvernig raunveruleikinn virkar og að ég hefði þarna verið illa prettaður. En ég fyrirgaf mömmu, því hún vildi vel eins og allar mæður. Og það virkaði svo sannarlega, því þetta er ein af mínum bestu minningum.

Helvítis keðjubréf!

2004-06-17T16:34:00.000Z

Fáum eitt á hreint. Ég hata keðjubréf af öllum lífs og sálar kröftum. Ég hata það meira en ruslpóstinn sem býður mér tippastækkanir, sólarlandaferðir, lottóvinninga og kynlíf með gröðum húsmæðrum í Reykjavík. Venjulega ruslpóstinn get ég þolað vegna þess að ég veit að það er illa innrætt fólk þarna úti sem sendir hann í von um gróða og ég bæti þessu öllu samviskusamlega á ruslpóstlistann minn og þetta fer allt sjálfkrafa beinustu leið í ruslið. En það sem ég þoli ekki er þegar heiðvirt fólk lætur blekkjast af einhverri þvælu sem fær það til að senda bréf áfram til 10 vina sinna og heimta að það geri slíkt hið sama, annaðhvort því það trúir því að eitthvert veikt barn í Rassgatistan fái milljónir króna fyrir vikið eða þá að það er verið að safna undirskriftum til að stöðva stríð eða annað álíka rugl.

Hér er smá leikur að tölum. Gefum okkur að eitt svona e-mail sé 30KB. Lítum hjá þeirri staðreynd að í hvert skipti sem það er sent áfram bætist við stærðina og höldum okkur við þessa tölu og gefum okkur líka að hver einasti maður sendi bréfið áfram. Ef ég sendi það á 10 manns sem senda allir á aðra 10, sem svo senda það allir á aðra 10, þá erum við komin með 1.110 e-mail. Næst þegar allir senda á 10 vini sína verða þau 11.110 og í þarnæstu umferð 111.110. Og í næstu umferð? Jú, 1.111.110. Í sex umferðum hefur þetta 30KB skeyti margfaldast upp í meira en 30GB. ÞRJÁTÍU GÍGABÆT!! Fyrir þá sem skilja ekki bætastærðir eru þetta um fjörutíu smekkfullir skrifanlegir geisladiskar. Og allt er þetta óþarfa traffík sem engu skilar nema töfum á internetinu og veseni fyrir tölvunotendur sem vilja nota internetið sitt í friði.

Ég held þó að enginn segi það betur en Denis Leary, sem skrifaði einmitt þetta keðjubréf:

Halló, ég heiti Basmati Kasaar. Ég þjáist af sjaldgæfum og lífshættulegum sjúkdómi, lélegum einkunnum á lokaprófum, áralöngum sveindómi, hræðslu við að vera rænt af mannræningjum og líflátinn með raflosti í endaþarm, og sektarkennd yfir því að senda ekki áfram 50 billjón helvítis keðjubréf sem ég hef fengið send frá fólki sem trúir því virkilega að ef maður sendir þau áfram, þá muni aumingja litla sex ára telpan í Arkansas, með brjóstið á enninu, safna nægum fjármunum til að láta fjarlægja það áður en rauðhálsarnir foreldrar hennar selja hana í viðundrasýningu sem ferðast um landið vítt og breitt.

Trúir þú virkilega að Bill Gates ætli sér að gefa þér og öllum öðrum sem senda áfram tölvupóstinn "hans" 1000 dollara? Hversu mikill hálfviti ertu? Úúúúúú, sjáðu þetta! Ef ég skruna niður þessa síðu og óska mér, þá fæ ég drátt hjá öllum Playboy stelpunum sem eru í nýjasta tölublaðinu! Þvílíkt og annað eins kjaftæði. Sem sagt, þessi skilaboð eru eitt stórt FUCK YOU til allra þeirra sem hafa ekkert betra að gera en að senda mér heimskuleg keðjubréf í tölvupósti.

Kannski munu vondu keðjubréfaálfarnir koma heim til mín og misþyrma mér í boruna á meðan ég sef, fyrir það að hafa ekki haldið áfram keðjunni sem Jesús kom af stað árið 5 e.K. og kom til Bandaríkjanna í fórum dvergvaxinna pílagríma um borð í Mayflower og ef það lifir af til ársins 2000 þá kemst það í Heimsmetabók Guinness fyrir lengstu óslitnu hrinu af blygðunarlausri heimsku.

Fari þeir til andskotans.

Ef þú ætlar að senda eitthvað áfram, sendu mér þá að minnsta kosti eitthvað sem er ofurlítið skondið. Ég er búinn að sjá allar þessar „sendu þetta áfram til 50 bestu vina þinna, og þessi aumingjans, skammarlega afsökun fyrir manneskju mun einhvern veginn fá fimmkall frá einhverri almáttugri veru“-tölvupóstsendingar u.þ.b. 90 sinnum. Mér er alveg skítsama.

Reyndu að sýna vott af skynsemi og hugsa um hvað þú ert í raun að afreka með þessu öllu saman. Allar líkur eru á að þú sért aðeins að auka á þínar eigin óvinsældir.

--------------------------------------------------------------------------------

FJÓRAR GRUNNTEGUNDIR KEÐJUBRÉFA:

KEÐJUBRÉF - Tegund 1:

(skrunaðu niður)

>
>
>
>
>
>
>
>
>

Óskaðu þér!!!

>
>
>
>
>
>
>
>
>

Nei, svona, í alvöru, óskaðu þér!!!

>
>
>
>
>
>
>

Slappaðu aðeins af, hún fer aldrei út með þér!!!

>
>
>
>
>
>
>

Óskaðu þér einhvers annars!!!

>
>
>
>
>
>
>

Ekki þetta, öfugugginn þinn!!!

>
>
>
>
>
>
>

Ertu ekkert að þreytast í puttanum?

>
>
>
>
>
>
>
>

HÆTTU!!!!

Var þetta ekki gaman?

Ég vona að þú hafir óskað þér einhvers skemmtilegs.

Jæja, til að láta þig fá samviskubit, þá ætla ég að segja þér eftirfarandi.

Til að byrja með, ef þú ekki sendir þetta til 5096 manns innan fimm sekúndna, verður þér nauðgað af brjálaðri geit og hent fram af hárri byggingu ofan í mykjuhaug.

Þetta er satt! Vegna þess að ÞETTA bréf er ekki eins og öll gervibréfin,
ÞETTA er ALVÖRU!! Alveg satt!!! Svona virkar þetta:

Sendu þetta áfram á einn einstakling: Einn einstaklingur verður fúll út í þig fyrir að senda honum heimskulegt keðjubréf.

Sendu þetta áfram á 2-5 manns: 2-5 manns verða fúlir út í þig fyrir að senda þeim heimskulegt keðjubréf.

Sendu þetta áfram á 5-10 manns: 5-10 manns verða fúlir út í þig fyrir að senda þeim heimskulegt keðjubréf og gætu sameinast um að stytta þér aldur.

Sendu þetta áfram á 10-20 manns: 10-20 manns verða fúlir út í þig fyrir að senda þeim heimskulegt keðjubréf og munu sprengja upp húsið þitt.

Takk!!!! Gangi þér vel!!!

--------------------------------------------------------------------------------

KEÐJUBRÉF - Tegund 2:
Halló, og takk fyrir að lesa þetta bréf. Sjáðu til, um er að ræða lítinn, sveltandi dreng í Baklaliviatatlaglooshen sem er handalaus, fótalaus, munaðarlaus og geitalaus. Lífi þessa drengs er hægt að bjarga, því í hvert sinn sem þú sendir þetta áfram, verður einn dollari gefinn í „Litli sveltandi, fótalausi, handalausi og geitalausi drengurinn frá Baklaliviatatlaglooshen“-sjóðinn.

Já og mundu líka að við höfum enga aðferð til að telja tölvupóstinn sem sendur er og þetta er allt saman grábölvað kjaftæði. Svo láttu verða af því, réttu út hjálparhönd.

Sendu þetta til fimm manns á næstu 47 sekúndum.

Ó já, smá áminning - ef þú sendir þetta óvart til fjögurra eða sex einstaklinga, munt þú deyja samstundis. Takk aftur!!

--------------------------------------------------------------------------------

KEÐJUBRÉF - Tegund 3:
Hæ hæ!! Þetta keðjubréf hefur verið til síðan 1897. Þetta er alveg ótrúlegt þar sem tölvupóstur var ekki til í þá daga og örugglega ekki eins mikið af brjóstumkennanlegum drullusokkum sem höfðu ekkert betra við tímann að gera. Og svona virkar þetta:

Sendu þetta áfram á 15.067 manns á næstu sjö mínútum eða eitthvað hræðilegt mun koma fyrir þig, eins og til dæmis:

Stórfurðuleg hryllingssaga #1
Miranda Pinsley var að ganga heim úr skólanum á laugardegi. Hún hafði stuttu áður fengið þennan tölvupóst og hunsað hann. Skyndilega hnaut hún um skemmd í gangstéttinni, datt ofan í ræsi, gusaðist eftir holræsakerfinu í kúkaflóði og flaug að lokum fram af fossi. Ekki einasta lyktaði hún illa, heldur dó hún líka. Þetta Gæti Komið Fyrir Þig!!!

Stórfurðuleg hryllingssaga #2
Dexter Bip, 13 ára drengur, fékk keðjubréf í tölvupósti og hunsaði það. Seinna þann dag varð hann fyrir bíl og sömuleiðis kærastinn hans (hey, sumir sveiflast í þá áttina). Þeir dóu báðir og fóru til helvítis og voru dæmdir til að borða yndislega kettlinga á hverjum degi um alla eilífð.

Þetta Gæti Líka Komið Fyrir Þig!!! Mundu að þú gætir endað eins og Pinsley og Bip. Sendu bara þetta bréf á alla lúseravini þína og allt verður í stakasta lagi.

--------------------------------------------------------------------------------

KEÐJUBRÉF - Tegund 4:
Eins og þér sé ekki sama, þá er hérna ljóð sem ég samdi. Sendu það til allra vina þinna.

Vinir.

Vinur er einhver sem er alltaf við hlið þér.
Vinur er einhver sem líkar við þig þó það sé skítalykt af þér og andremman út úr þér sé eins og þú hafir verið að borða kattamat.
Vinur er einhver sem líkar við þig þó þú sért jafn ljótur og hattur fullur af rassgötum.
Vinur er einhver sem þrífur þig eftir að þú ert búinn að gera í þig.
Vinur er einhver sem er hjá þér alla nóttina á meðan þú grætur yfir ömurlegu lífi þínu.
Vinur er einhver sem þykist líka við þig þó hann vilji frekar að þér sé nauðgað af geðveikum simpönsum og síðan kastað fyrir óða hunda.
Vinur er einhver sem þrífur klósettið þitt, ryksugar og tekur svo við ávísuninni og fer og talarekki mikla ensku... nei, fyrirgefðu, það er húshjálpin.
Vinur er einhver sem sendir þér keðjubréf af því að hann vill að óskin hans um að verða ríkur rætist.

Sendu þetta nú áfram! Ef þú gerir það ekki muntu aldrei stunda kynlíf framar.

--------------------------------------------------------------------------------

Hver er svo tilgangurinn með þessu öllu saman?

Ef þú færð keðjubréf sem hótar því að skilja þig eftir dráttarlausan og lánlausan það sem eftir er lífs þíns hentu því þá. Ef það er fyndið skaltu senda það áfram.

Ekki vera að pirra fólk með því að láta það fá samviskubit yfir tannlausum holdsveikisjúklingi frá Botswana, sem hefur verið bundinn við dauðan fíl í 27 ár, og hans eina von er túkallinn sem hann fær ef þú sendir þetta bréf áfram, annars endar þú eins og Miranda. Ekki satt?

Sendu þetta nú áfram til allra sem þú þekkir, annars þarftu að sjá mig nakinn!

Denis Leary

Óveður og skólaslit

2004-06-16T12:49:00.000Z

Jæja, nú blogga ég. Eftir margra vikna samviskubit og stöðugt nöldur vina og ættingja hef ég loks drullast til að setjast við tölvuna og blogga. Ekki það að ég sitji sjaldan við tölvu - þvert á móti - en andinn kemur bara ekki yfir mig hvar sem er og hvenær sem er. ...og ég þarf að fá andann yfir mig til að blogga. Mér nægir ekki að skrifa bara að ég hafi troðið í mig íspinna og samloku yfir daginn og heimsótt svo vin minn. Skrif mín þurfa að snerta strengi í hjörtum lesenda. Einmitt þess vegna skrifa ég um þvaglát í eigið andlit og pungviðranir...
En fyrst ég er nú farinn á þær slóðir er best að ég afgreiði hlandsöguna hér og nú. Það var þannig að fyrir mörgum árum var ég að rúnta með félögum mínum og fann þá hjá mér þörf til að míga. Ég ók að vinsælu pissusvæði sem er nálægt hafinu og lagði bílnum. Það var heldur vindasamt þetta kvöld svo ég þurfti að framkvæma heilmiklar veðurathuganir áður en ég gat hafist handa. Ég mældi vindátt og vindhraða og tók mér svo stöðu þannig að ég sneri bakinu í vindinn. Og auðvitað gat ég ekki bara staðið hvar sem er og migið út í loftið. Eins og alvöru karlmaður varð ég að míga á eitthvað og ákvað þarna að nærliggjandi steypuveggur, um 1,5m á hæð, væri fullkominn til að míga á. Ég stillti mér upp og hleypti hetjunni út í óveðrið og byrjaði að míga. Það var þá sem ég áttaði mig á mistökunum. Með vindinn í bakið og standandi upp við vegg myndaðist hvirfill einmitt þar sem bunan mín hefði átt að stefna á vegginn í fallegum boga, þannig að í stað þess að mynda bogann varð til hlandóveðursský OG ÉG STÓÐ Í ÞVÍ MIÐJU!
Ég stóð semsagt þarna í roki og heimatilbúnu úðaregni og leitaði í dauðans offorsi að leið til að minnka skaðann. Ég sneri mér á alla kanta, frá veggnum en þá upp í vindinn, bunaði niður og bunaði upp en alltaf stóð ég í miðju skýinu. Það var loks að ég rembdist af öllum lífs og sálar kröftum og meig af öllu afli þversum á vindáttina að ég gat búið til nokkurskonar bunu sem fór nægilega langt frá mér áður en vindurinn greip hana og þeytti henni til hægri frá mér. Að þessu loknu settist ég upp í bílinn með skaddaða sál og brotna sjálfsmynd og keyrði heim að þvo mér.

Af öðrum afrekum lífs míns er það helst að frétta að ég fór á skólaslit Holtaskóla, þar sem ég hef verið að kenna í forföllum. Ég laumaðist þar inn í miðjum ræðuhöldum og kom mér fyrir aftast í salnum og fylgdist með. Ég er búinn að vera að leysa af í kennslu á öllum aldurshópum í skólanum og þykir afskaplega vænt um alla nemendurna þó ég hafi ekki eytt með þeim miklum tíma. Að minnsta kosti ekki eins miklum og ég hefði viljað. Þennan dag fór ég að fylgjast með 10. bekkingum fá lokaeinkunnirnar sínar og útskrifast úr grunnskóla. Ég hafði eytt meiri tíma með þeim en öðrum þar sem ég hafði tekið að mér að leiðbeina námshóp sem samanstóð af nær öllum 10. bekkingunum sem komu saman í þeim tilgangi að búa sig undir samræmdu prófin. Ég leiðbeindi þeim í samfélagsfræði. Það fór alltaf vel á með mér og þeim (og gerir enn) og ég held svei mér þá að ég hafi getað kennt þeim eitthvað smávegis. En hvort sem þau lærðu eða ekki, þá skemmtum við okkur að minnsta kosti vel saman.
Allavega... mitt í öllum ræðuhöldunum, þar sem búið var að tala um þessa námshópa og svo bara skólastarfið almennt, þá biðja þrír strákar úr 10. bekk um orðið. Þeir fóru í pontu og sögðust vilja bæta við nokkru sem hefði gleymst að nefna þegar talað var um námshópana, og það væri „að þakka Styrmi fyrir.“ Og að þeim orðum sögðum stóðu 10. bekkingarnir upp, sneru sér að mér og klöppuðu.
Ég sver það, ef ég væri ekki það gríðarkarlmenni sem ég er, þá hefði ég farið að gráta þar sem ég stóð. ...og ég verð meira að segja svolítið klökkur inni í mér að skrifa um þetta. Og ef einhver af þessum 10. bekkingum skyldi lesa bloggið mitt, þá megið þið vita að mér þykir alveg ofboðslega vænt um ykkur öll og ég gleymi þessu ekki.
En mitt í allri þessari dramatík ber þó helst að þakka alvöru kennurunum þeirra sem eiga allan heiður af því að hafa komið þeim í gegnum 10 ára skólagöngu og hafa aðstoðað við að gera þau að þeim prýðispersónum sem þau eru í dag. Hvað svo sem ég hef gert fyrir krakkana, þá er það bara dropi í hafið á við allt sem alvöru kennararnir hafa gert og því ætla ég, þar sem ég sit hér einn inni á skrifstofu, að standa upp og klappa fyrir þeim. Og þið sem lesið þetta, standið upp og klappið fyrir hvunndagshetjunum okkar.

Fleiri verða þau orð ekki að sinni,

Amen

Sólbrenndur með QuickTan-brúsa

2004-04-27T01:42:00.000Z

Já, ég fór sko einu sinni til sólarlanda. Var þar með góðvini mínum Stefáni að njóta vinnings sem ég fékk fyrir að þykja landsins skrítnasti maður í þættinum Björn og félagar sem eitt sinn var sýndur á Skjá 1. Sjónvarpsstöðin klúðraði því að senda mig til USA í The Tonight Show eins og til stóð að vinningurinn yrði, en í staðinn fékk ég að fara til Portúgal á fyllirí. Ég skrifaði líka á þá fjandi gott herbergi á virkilega góðu hóteli. En nóg um það. Við hótelið var stór sundlaugargarður og þar lá ég oft í sólbaði ásamt Stefáni. Þegar ég fór út átti ég engar stuttbuxur til að stunda sól- og sundlaugarböðin og ég brá mér á fyrstu dögum dvalarinnar í nærliggjandi túristaverslun og keypti mér buxur. Ég misreiknaði mig líklega aðeins og kæpti þær frekar litlar en hugsaði sem svo að ef ég skakaði mér lítið hlytu þær að haldast í einu lagi. Það var í þessum buxum sem ég lagðist í sólbað einn daginn. Þarna lá ég hálfuppréttur með bogin hné og fylgdist með lífinu í garðinum milli fótanna á mér. Ég er ekki þannig að ég geti steinlegið þegar ég baða mig í sólinni. Þá hundleiðist mér bara. Þegar ég hafði legið þarna í smá stund hljóp lítill strákur fram fyrir bekkinn minn til að sækja boltann sinn. Ég brosti til hans þegar hann leit til mín og hann ætlaði að brosa... en þá kom á hann undarlegur svipur og hann flýtti sér í burtu. Ég hef nú ekki þótt svo ógnvænlegur en mér þótti vænt um að búa þó allavega yfir þeim möguleika að geta hrætt lítil börn, svona inn á milli. Ég hélt áfram að liggja í sólbaðinu þar til ég fór að finna fyrir smá kláða milli fótanna. Ég teygði mig til að klóra mér og VÚÚÚÚP! Þarna lá pungurinn minn og baðaði sig í sólinni með mér! Einhverntímann yfir daginn hafði ég þá eftir allt saman skakað mér of mikið. Ekki nóg til að buxurnar rifnuðu af mér í heilu lagi en þó nóg til að búa til stórt og myndarlegt gat neðan á þeim. Fyrirgefðu, litli drengur. Ég vona að þú sért búinn að jafna þig.

Smá nostalgía

2004-04-26T01:34:00.000Z

Ég sló inn „DrumaTix“ á leitarvél um daginn og var að gá hvort einhver talaði um mig á vefnum. Þá fann ég tilvitnun í brjálæðiskast sem ég tók einusinni á commentakerfi Betu Rokk þar sem var verið að ræða um þau ummæli meðlima Bríetar að vændi væri greidd nauðgun. Ég gef sjálfum mér orðið:
„BWLARGH!!! Það er svo margt ljótt sem ég gæti sagt um þetta hyski í Bríet. Borguð nauðgun!?!?!? Þessar síblæðandi, klofloðnu, kynsveltu og lesbísku pirringsdrottningar komast upp með að segja svona kjaftæði vegna þess eins að þær eru kvenréttindasamtök og sögunnar vegna þorir enginn að mótmæla þeim. Þetta er oftúlkun og ýkjur hjá Bríetkvendunum. Vændi er ekki borguð nauðgun frekar en að smásala er greiddur þjófnaður. Þessar móðursjúku, vænisjúku og veruleikafirrtu kerlingabeyglur fella þarna dóm yfir öllum þeim sem hafa vændi að atvinnu og hafa jafnvel gaman af. Ég skal fallast á að þetta sé greidd nauðgun ef stúlkunni hefur verið rænt eða er haldið nauðugri og menn greiða þeim er heldur henni peninga fyrir kynlíif. Og jú, ég skal jafnvel seilast svo langt að kalla það greidda nauðgun ef kona er djúpt sokkin í rugl og menn nýta sér bágbornar aðstæður hennar til þess að geta haft við hana mök fyrir pening. En þó myndi ég frekar kalla það kynlíf af illri nauðsyn. Ekki nauðgun. Þessar ofstopafullu fasistatíkur komast upp með svona djöfulsins kjaftæði í skjóli málstaðar sem þær oftúlka og misnota. Þær skrumskæla góð markmið á svo skelfilegan hátt að sómafólk eins og ég ræður ekki við sig og æpir upp öll þau fúkyrði sem það kann við það eitt að heyra minnst á Bríeti. Bríet er hrúðurkarl á hinu mikla skipi kvenréttindaframfara og sá tími mun koma að þær verða skafnar af. Framkoma þeirra og rökfærsla er smánarleg og heldur aftur af framförum frekar en hitt.“

Já, þar höfum við það. En í guðanna bænum sleppið því að brjálast á mínu kommentakerfi yfir þessum ummælum. Stormurinn gekk yfir á kommentakerfi Betu.
Ég hef ekkert á móti jafnrétti en ég hef mikið á móti ofstopa, rangfærslum og misrétti.
Og þegiði svo.

Elkoævintýri

2004-04-21T12:55:00.000Z

Ég var einu sinni að vinna í Elko við að selja heimilistæki. Þar, eins og hjá öðrum stórfyrirtækjum, leggur maður sig auðvitað fram um að selja eins mikið og dýrt og maður mögulega getur til að auka velsæld þeirra sem eiga fyrirtækið og er skítsama hver þú ert, því í þeirra augum ertu bara nafn á blaði. ...og hjá sumum fyrirtækjum fær maður líka smá söluþóknun.
Nújæja, einn daginn komu til mín tvær stelpur að versla örbylgjuofn. Önnur þeirra var að kaupa hann, hin var að veita henni andlegan stuðning. (Svona eins og stelpur gera í salernisferðum). Stúlkan var fátækur námsmaður og leitaði því eftir ódýrustu kostunum. Ég sýndi henni nokkra örbylgjuofna og fetaði mig hægt og rólega frá þeim ódýrasta og upp um nokkra þúsundkalla. Að því kom að ég komst ekki hærra og ég var kominn með hana á örbygljuofn sem kostaði um 12.000 krónur. Ég sýndi henni alla kostina og ákvað undir lokin að gera lokatilraun til að heilla hana með 20.000 króna örbylgjuofni sem var í sömu hillu. „Svo erum við hér með alveg ofboðslega góðan ofn sem er með innbyggðu grilli. Hann kostar reyndar 20.000 krónur,“ sagði ég og bætti við: „En þá er ég líklega farinn að pumpa budduna þína heldur harkalega.“ Þarna stóð ég á milli stelpnanna og við horfðum öll á hilluna með ofnunum og enginn sagði neitt og ekkert heyrðist nema kæft fliss vinkonunnar. Ég rauf loks þögnina: „Þetta hljómaði dónalega, var það ekki?“ „Jú,“ var svarið.
Ég ákvað að grafa mig ekkert dýpra í þetta skiptið, dró fram kassa með ódýrari ofninum og rúllaði þeim og nýja ofninum út úr búðinni. Einn daginn læri ég kannski að hugsa áður en ég tala.

Nýtt reiðiblogg á nýjum vef

2004-04-20T01:57:00.000Z

Jæja, ágæti bloggheimur. Nú gerist það. Ég ætla að blogga. Aftur... Það sem rekur mig aftur að bloggborðinu er spurning sem ég stóð frammi fyrir um daginn þegar ég var staddur á HM-kaffi á Selfossi:

Ná neytendalög ekki yfir skemmtistaði?
Ég eyddi páskunum semsagt í bústað með Lillý og nokkrum gestum sem litu við yfir helgina. Á sunnudagskvöldinu datt okkur í hug að kíkja yfir á Selfoss og skoða lífið þar. Við keyrðum þangað og fórum á HM-kaffi (minnir mig að það hafi heitið) og settumst þar inn að hlusta á ansi fína lókal hljómsveit, Mistur. Við sátum og skoðuðum allt það sem er venjulega að finna á flestum skemmtistöðum: Áfengisdauða ellilífeyrisþegann, korteríþrjú-náungann sem reynir við þær allar, bjórdansarann sem tímir ekki að sleppa bjórnum þegar hann dansar og rennbleytir sig, ásamt fleiri kostulegum karakterum. Lillý fór á barinn og keypti fyrir okkur drykki. Hún fékk sér bjór og keypti hana mér tvöfaldan malibú í appelsínusafa. (Það er VÍST drykkur fyrir karlmenn). Nújæja... hún kom til baka og dásamaði hvað verðið á barnum væri fínt. Bjórinn kostaði hana 500 kall, minnir mig, og karlmennskudrykkurinn minn kostaði 750. Við vorum hæstánægð með verðið og töldum þetta vera kosti sveitapöbbamenningarinnar að vera ekki settur á hausinn í hverri barferð. Ég tók til við að drekka drykkinn minn eins og lög gera ráð fyrir og fylgdist á meðan með Lillý og Rögnu, systur hennar, á dansgólfinu. Ég var svo upptekinn við að fylgjast með þeim og öllum öðrum að ég tók ekki eftir því þegar glasabarnið átti leið hjá og tók drykkinn minn, sem ég var ekki búinn að klára. Ég varð vitaskuld ekki sáttur, enda var eftir vænn sopi í glasinu.
Áður en ég held lengra í frásögninni er rétt að átta okkur á staðreyndunum. Lillý er afskaplega falleg stelpa og aðlaðandi bæði í fasi og útliti. Ég, á hinn bóginn, er illa rakaður og með bjórvömb. Sá sem seldi henni drykkinn var karlmaður og nýjasta sögupersónan, STÚLKAN sem seldi mér drykkinn minn er, jú, kvenkyns.
Jæja, ég fór að barnum og gaf mig á tal við stúlkuna sem nú hafði tekið við afgreiðslunni á barnum. Ég byrjaði á því að nefna það við hana að glasabarnið þeirra væri heldur ákaft, þar sem það hefði fjarlægt drykkinn minn áður en ég kláraði úr glasinu. Ég benti henni á þetta á vinsamlegu nótunum, enda var þetta ekki henni að kenna. Henni virtist samt vera algjörlega sama um þessar raunir mínar og ég ákvað að panta mér nýjan drykk. Ég bað um það sama og áður og rétti henni kortið mitt. Svo fékk ég kortakvittunina. 1.100 krónur. ELLEFUHUNDRUÐ KRÓNUR! Ég sagði henni að þetta væri ekki verðið sem ég hefði fengið síðasta drykk á og svarið hennar var einfalt: „Þetta er verðið.“ Ég ítrekaði að þetta hefði sko ekki verið verðið fyrir stuttu og hún gaf mér sama svar. Vitaskuld var ég bálreiður en þarna var ég kominn með drykkinn í hendurnar og búinn að borga. Ég gat ekkert gert annað en að setjast og drekka þennan fokdýra drykk.

Þetta er ekki í fyrsta skipti sem ég lendi í þessu og ég veit að ég er ekki sá eini. Það er eins og skemmtistaðir séu staddir í Villta Vestrinu, þar sem hinn langi armur laganna, eða öllu heldur neytendasamtakanna, nær hreinlega ekki inn. Ég hef verið á Nelly's þar sem þeir hafa auglýst allt á barnum á hálfvirði og svo borgar maður fullt verð fyrir allt sem er ekki kranabjór. Ég er nú þannig að það er sama hve drukkinn ég verð, ég tapa ekki rænunni á því hvenær mér er riðið í rassgatið peningalega, en baráttuviljinn þverr þó með hverjum sopa. Á ótal skemmtistöðum hef ég verslað drykki á allt að helmingi hærra verði en stúlkan við hliðina á mér og í hvert einasta skipti sem ég hef staðið í röð fyrir utan skemmtistað sem kostar inn á hef ég þurft að greiða meðan sumar stúlkur væla eitthvað um að vera svo peningalitlar og vesælar að þær eigi ekki fyrir miðanum sínum og húppsa! -inn fara þær!

Hvað er helvítis málið? Ég er kannski ekki tilbúinn til að sjúga tittlinginn á einhverjum dyravörðum og barþjónum en fjandinn hafi það, ég er alveg jafn góður viðskiptavinur og stúlkurnar sem fá allt á betri kjörum og ég bara því þær líta betur út í flegnum bol en ég! Það er engin lygi að flestir svona barþjónar og dyraverðir halda að þeir höstli alveg svakalega ef þeir eru góðir við stelpurnar. Það ganga ógurlegar sögur um einhverja dyraverði sem bítta á ballmiðum og blowdjobbi, en nú er kominn tími fyrir veruleikasjokk.

Númer eitt: Líkurnar á því að þið lendið í svoleiðis ævintýri eru einn á móti fimmtíuþúsund. Hættið að reyna. Þessar stelpur gera bara grín að ykkur fyrir að vera svona miklir aular að gefa þeim einhverja sérmeðferð. Þær munu ekki koma fram í dyr þegar líður á ballið og segja: „Hei, þú varst ekkert smá indæll að hleypa mér frítt inn. Viltu koma í bíó á morgun?/Viltu koma inn á klósett með mér?“ Sama gildir um ykkur barþjónana. Þær munu ekki hanga við barinn og skiptast á blikki við ykkur því þið selduð þeim ódýrari bjór en sköllótta manninum við hliðina á þeim.
Númer tvö: Ef stelpa er tilbúin til að framkvæma kynferðislegan greiða fyrir ballmiða eða ódýran bjór, hvar liggja þá mörkin? Hvaða drjóla afgreiddi hún yfir daginn fyrir landann sem hún hellti í sig áður en hún kom á ballið. Hver fékk hjá henni hömmer (ekki bílinn, heldur hitt...) fyrir að skutla henni á ballið? Og hversu mikill fáviti er dyravörðurinn þá að kæra sig um að hún handfjatli á honum tólin eftir þetta alltsaman?

Hættið þessu rugli, rukkið alla við dyrnar, látið alla greiða sama verð fyrir drykkina sína og þá kannski getið þið látið ykkur dreyma um hærra kaup í staðinn fyrir að fara heim og rúnka ykkur eftir vaktina yfir draumum um stelpuna sem hefði kannski, bara kannski svo mikið sem íhugað að koma við sprellann á ykkur í skiptum fyrir afsláttinn sem hún fékk.

Ekki spila Mr. and Mrs.!

2003-12-29T02:52:00.000Z

Ég spilaði þetta spil um daginn við konuna mína, vinkonu hennar og vin minn, sem er kærasti vinkonunnar. Leit ágætlega út í fyrstu með spurningum um uppáhaldsmat og bíómyndir og blablabla... Svo vorum við spurðir hvað við teldum konurnar okkar vera þungar. Það kostaði miklar vangaveltur að finna „öruggar“ tölur og okkur tókst að komast lifandi frá því. Svo kom sprengjan: Hverju heldur þú að konan þín hefði mest gagn af? - fitusogi - andlitslyftingu - kynlífsleiðbeiningabók Hvaða helvítis fáviti bjó þetta spil til?!? Ég og Stóri (vinurinn) áttuðum okkur á raunverulegri merkingu spurningarinnar: Hvar er versti galli konunnar þinnar? - hún er feit - hún er ljót - hún er léleg í rúminu Það var ekki nokkur leið að svara þessu og koma vel út úr því. Við fórum að svitna og skjálfa undir stingandi augnaráði ástmeyja okkar sem vissu jafnvel og við að nú var eitthvað skelfilegt að fara að gerast. Við sættumst samt sem áður báðir á að velja kynlífsbókina, og útskýrðum valið á þann hátt að það er alltaf hægt að fræðast meira. Við útskýrðum valið í hræðslukasti og enginn var drepinn. En ég sór það með sjálfum mér að þetta spil verður aldrei aftur tekið upp á þessu heimili. ---- Á þessum nótum, þá eru tvær sögur sem koma upp í hugann þegar ég fer að hugsa um vandræðalegar aðstæður með frúnni. Á árdögum sambands okkar vorum við heima í stofu hjá foreldrum hennar að ræða um daginn og veginn. Svo barst talið að skemmtistöðum, viðreyningum og afbrýðisemi. Við fórum að ræða hvernig við tökum á því þegar annað fólk er að reyna við makann. Hún sagði mér að henni væri sama hver reynir við mig, svo lengi sem hún sé ekki sæt. Og ég svaraði með: „Ég vil engar sætar stelpur, ég vil bara þig.“ Við tók nokkurra sekúndna þögn þar sem við vorum bæði að átta okkur á því sem ég var að segja en ég varð fyrri til að fara í: „Nei, nei, nei!! Ég meina sko.... hérna, þú veist.. æi! Sko..“ og svo framvegis þar til ég hafði útskýrt fyrir henni að stundum er munnurinn á mér hlaupinn af stað áður en heilinn er kominn í skóna. En for the record, þá er konan mín fallegust í heiminum. :-) Svo gerðist það einusinni að við vorum í einhverju koddahjali heima hjá okkur og vorum að tala um ást á kvikmyndastjörnum. Hún er yfir sig hrifin af Sean Connery og ég setti upp tilbúnar aðstæður. Hún sæti á bar og til hennar kæmi Sean Connery. Hann gæfi sig á tal við hana og upp úr krafsinu kæmi að hann væri dauðvona og væri tilbúinn að arfleiða hana að öllu sem hann ætti ef hún vildi eyða með honum síðustu mánuðum lífs hans. Hún sagðist strax aldrei myndu gera slíkt, enda gætu allir peningar heimsins ekki fengið hana til að vera með öðrum en mér. Þá var það afgreitt og við lágum og horfðum á loftið. Upp úr þögninni segir hún svo: „En ef þetta værir þú og Jennifer Love-Hewitt?“ Ég hikaði í 2 sekúndur og á þeim tíma hafði ég undirritað dauðadóminn minn, tekið mér skóflu í hönd og grafið mig niður í dýpsta skítahaug heims. Eftir hikið var sama hvað ég sagði, ég tók mér samt þessar tvær sekúndur til að velta málinu fyrir mér, þó ég hafi nú reyndar sagt að ég hafi notað þær til að raða saman orðunum í huganum svo ég gæti neitað þessu á eins staðfastan og hægt væri. En skaðinn var skeður... Ég hef ekki horft á mynd með henni síðan. En það er þó lán að Lillý mín er eins yndisleg og stúlkur verða, þannig að hún verður mér aldrei alvarlega reið. Það er líklega það sem hefur orðið mér til lífs, því ég er snillingur í að segja og gera heimskulega hluti.

Góður dagur að kveldi kominn

2003-12-22T02:54:00.000Z

Ég er búinn að taka því nokkuð rólega í dag. Þreif ískápinn og soleis og eldaði svo kjúkling fyrir Lillý, Ellert og Rögnu. Er einmitt núna að japla á upphituðum leifum. Uppáhalds frændi minn (annar af tveim uppáhaldsfrændum - breytt eftir ábendingu frá hinum uppáhaldsfrændanum), Grétar, kíkti í heimsókn. Tók með sér frúna og vinapar. Hann var á rúntinum í Reykjavík og kastaði svo fram þeirri hugmynd að keyra í Keflavík í kaffi til mín. Fólkið í bílnum hélt náttúrlega að hann væri að grínast, enda er það ekki fyrir hvern sem er að heimsækja Keflavík, Mekka menningar á Íslandi. En jú, honum var fúlasta alvara og þau fengu öll að vera þerrar gæfu aðnjótandi að sækja Keflavík heim. Hann hringdi í mig og ég hellti uppá. Þetta var í annað skipti sem ég helli uppá kaffi fyrir gesti. Ég hef alltaf tuðað í Lillý til að gera það fyrir mig en um daginn var kominn tími til að prófa þetta. Það tók ekki nema tvær tilraunir og þrjú símtöl til Lillýar að búa til mannsæmandi skammt af kaffi. Eða... ég vona allavega að þetta hafi verið mannsæmandi... Ég þekki ekki muninn á góðu og vondu kaffi því í bollanum er jafnan fjórðungshlutfall af sykri. Enjá.. þetta var mjög fínt. Við sátum fram eftir kvöldi og spjölluðum um daginn og veginn og umræðurnar fóru alla leið frá því að vera um kennisetningar trúarbragða og yfir í vangaveltur um leiðindin við það að frussa kúk við rassmök. Sannarlega lærdómsríkt kvöld fyrir hvern þann sem hlustaði. Sjónvarpið var stillt á Sky og á meðan á heimsókninni stóð byrjaði þáttur sem fjallar um kynlífsheimsmet. Viðfangsefni þáttarins var að finna kvenmann með sem stærstan besefa. Ég horfði á þetta með öðru auganu í fyrstu vegna þess að þarna voru ansi myndarlegar stúlkur en það breyttist svolítið þegar þær lyftu pilsunum og slátrið kom í ljós. Þá sátum við öll opinmynnt og reyndum að átta okkur á því hvað væri eiginlega að gerast og ég leitaði að fjarstýringunni og þakkaði mínum sæla í hljóði fyrir að þetta voru ekki foreldrar mínir sem sóttu mig heim þetta kvöld. Nú er kjúklingurinn búinn, limakonurnar horfnar úr huga mér og ég held að mér sé óhætt að fara að sofa án þess að búast við því að vakna æpandi og sveittur um miðja nótt eftir að dreyma limakonur. 10-4 Over and out.

Morgunhanar og kettir

2003-12-11T02:55:00.000Z

Aldrei þessu vant vaknaði ég fyrir 8 í morgun. Ég færði mig inn í tölvuherbergi og fór að flokka e-mail. Litla vinnan. Hér um bil 3000 e-mail sem ég hef aldrei nennt að gera neitt af viti við og þarf að fara í gegnum og flokka eftir innihaldi. Semsagt í vinnutölvunni. Sofnaði í hádeginu og vaknaði við breim í kattarógeðinu sem heldur stundum til hérna fyrir utan. Ég hef ekkert á móti köttum, sko. Ég á einn sjálfur. En allir kettirnir í hverfinu verða sjáfkrafa kattarógeð því þeir eru sífellt að ráðast á köttinn minn. Ég ákvað fyrir nokkru að segja hverfisköttunum stríð á hendur eftir að ég vaknaði eina nóttina við að einn var kominn inn í svefnherbergi til mín og réðist á Tristan (köttinn minn) þar sem hann lá sofandi. Leiðin inn var ekki erfið þar sem ég hef alltaf opinn glugga í vinnuherberginu mínu til að Tristan komist inn og út að vild. Ég rauk þarna á fætur klukkan 4 að nóttu og greip Tristan í fangið og henti honum inn á bað til að hann væri ekki að blanda sér í slaginn, sem nú var á milli mín og boðflennunnar. Ég hljóp inn í herbergi og hún Lillý mín sat í öngum sínum á rúminu og sagði mér að kötturinn væri undir rúmi. Ég greip það sem hendi var næst og reyndist vera handklæði og lagði til hans af öllu afli. Kvikindið flaug undan rúminu og spólaði af stað því hann hafði greinilega áttað sig á því að hér var um líf og dauða að tefla. Ég hljóp á eftir honum á nærbuxunum og fyllti könnu af vatni meðan ég heyrði ófétið spóla í gegnum vinnuherbergið mitt og út að glugga. Ég ruddist út um bakyrnar sem liggja út á pall og þaðan í garðinn og argaði á kvikindið meðan ég gusaði úr könnunni í allar áttir og barði mér á brjóst. Ég hafði fundið dýrið í mér. Þarna stóð ég á nærbuxunum úti í garði og öskraði á kött að nóttu og lét allan heiminn vita að þessi innrás á yfirráðasvæði mitt og Tristans væri stríðsyfirlýsing. Kettirnir í hverfinu virtust heyra í mér, því síðan þetta gerðist (fyrir um mánuði síðan) hefur stemningin í hverfinu breyst. Kettirnir sem búa hér í kring eru farnir að færa sig upp á skaftið og koma reglulega upp á pallgirðinguna hjá mér til að búa til vandræði. Núna hef ég alltaf dregið frá einum glugga í stofunni þegar ég horfi á sjónvarpið og annað augað dvelur á girðingunni. Ég tileinkaði mér eina könnu sem ég geymi fulla af vatni við dyrnar út á pall. Mörg kvöld í röð eftir þetta komu kettir upp á pallinn og fengu allir sömu meðferðina. Ég stökk upp af sófanum með látum og rauk út með könnuna og lét vaða á þá. Mér hefur ekki enn tekist að hitta því þeir eru einfaldlega of snöggir. Þetta er farið að minna svolítið á þjóðvegarollur sem bíða við kantinn og spæna svo yfir einmitt þegar þær sjá bíl nálgast. Þeir eru kannski bara að búa til hasar. Svona gekk þetta í nokkra daga og allt virtist vera að róast. Kettirnir komu sjaldnar og vatnið í könnunni var farið að setjast. Þar til eitt kvöld, að ég og Tristan sátum saman og horfðum á sjónvarpið þegar ég sé allt í einu bregða fyrir svörtum skugga á stofugólfinu. Tristan áttaði sig á undan mér og rauk á fætur til að tæta í sig þennan kött sem valsaði inn í stofuna eins og hann ætti heima þarna. Ég greip Tristan á fluginu úr sófanum og hljóp með hann inn á klósett. Þetta var minn bardagi. Svarti kötturinn fann eflaust reiðina í loftinu því hann hljóp bak við sófa og djöflaðist þar eins og í leit að útgönguleið. Ég stormaði inn í stofuna og endurinnréttaði hana á mettíma. Ég dró borð og stóla út á gólf og dró sófana sömu leið. Þegar ég bjóst til að grípa kvikindið og sýna honum hver væri húsbóndi á þessu heimili fann ég skyndilega að það var ekki aðeins reiði í loftinu, heldur líka logandi hræðsla. Ég bakkaði og opnaði palldyrnar og ákvað að gefa greyinu allavega færi á að flýja og halda feldinum. Hann áttaði sig á þessari skyndilegu góðmennsku og vissi, jafn vel og ég, að hún myndi ekki endast lengi ef hann færi ekki út. Hann hljóp út í myrkrið og leit aldrei við. Heimsóknirnar á pallgirðinguna byrjuðu aftur. Ég ákvað að binda enda á þetta í eitt skipti fyrir öll og bjóst til vopna. Ég fann mér sterklega teygju og bjó til skot úr samanbrotnum pappír. Sat lengi og velti fyrir mér aðferðum og eyddi löngum kvöldum brjótandi saman pappír og tyggjandi hann með tryllingsglampa í augum til að búa til sem þéttust og langdrægust skotfæri. Nokkrum dögum síðar kom stóra tækifærið mitt. Tristan var að lenda í hóplagsmálum. Einu sinni sem oftar fór ég út á pall og horfði yfir hverfið til að sýna köttunum í nágrenninu að ég væri hér enn og alls ekki að fara. Hinu megin við götum stóð Tristan og hvæsti á mun stærri kött og tveir aðrir voru að sniglast í kring til að átta sig á því með hverjum þeir ættu að halda. Ég kveikti mér hlakkandi í sígarettu og tók vopnin upp úr vasanum. Ég stökk yfir girðinguna og gekk í áttina að þeim. Tristan sá mig koma og kom á móti mér, vitandi að nú væri öllu óhætt. Hinn kötturinn elti ekki og ég og Tristan gengum saman til baka og heim að pallinum. Tristan virtist ekki sáttur við þessar málalyktir og snerist á hæl og hljóp á fullri ferð inn á óvinasvæðið. Með miklu hugrekki stökk hann með allar klær úti á þennan miklu stærri kött og sló hann í jörðina. Ég stóð hinu megin götunnar og fylgdist með því þegar Tristan hljóp að þessu loknu aftur í áttina að mér og á bakvið mig. Stóri kötturinn elti og var svo blindaður af reiði að hann sá mig ekki fyrr en það var of seint. Hann spólaði í hring í grasinu og horfði skelfingu lostinn á tvær útréttar hendur og einbeitt auga sem miðaði. BLAMM! Nokkrum dögum síðar sá ég hvar þessi sami köttur var að sniglast neðar í götunni þegar ég stóð á pallinum og var að fylgjast með Tristan leika sér. Þeir sáu ekki hvor annan fyrr en þeir mættust fyrir horn. Tristan setti samstundis upp kryppuna en hinn gaf sér ekki tíma til þess. Reynslan hafði kennt honum að þetta var rangur köttur til að abbast upp á. Hann tók samstundis stóran sveig framhjá Tristani og forðaði sér. Tristan fylgdist með honum hverfa inn í húsagarð og hélt áleiðis heim. Hann klifraði upp á pallinn til mín og malaði. Enginn köttur hefur síðan látið sjá sig á pallinum mínum og Tristans.